Merle's Weblog

Deel 1

mindmerle — Wed, 24 Nov 2010 19:03:09 +0000

Ze leest een boek tegen de oude boom. De bladeren zorgen dat ze in de schaduw zit en het geeft wat koelte. Hoewel het boek spannend is, kan ze zich niet concentreren. Af en toe leunt ze met de achterkant van haar hoofd tegen de dikke boomstam aan en sluit haar ogen. Zo zit ze een tijd, ze weet niet hoelang. De minuten tikken weg, en de uren. Geen idee van tijd. Dan geritsel. Ze heeft geen zin om haar ogen open te doen, de droom is veel te tastbaar. ‘Hier zit je dus heel vaak als ik je niet kan vinden…’ Ze dagdroomt nog een fractie van een seconde verder. Loom opent ze haar ogen en kijkt naar hem op. Zijn haar zit door de war, zijn stopdas half af. Ze glimlacht naar hem. Hij kijkt haar doordringend aan. Haar adem stokt in haar keel. Even kan ze niet geloven dat ze weer terug is in de werkelijkheid. Dan hervat ze zichzelf, zoals altijd. Ze maakt aanstalten om op te staan, maar hij gebaart haar te blijven zitten. ‘Wat ben je aan het lezen?’ vraagt hij, terwijl hij naar haar toe loopt om vervolgens naast haar te gaan zitten. Ze laat hem haar boek zien. Het zal hem weinig zeggen. Hij is echter geïnteresseerd en vraagt haar te vertellen waar het over gaat. Aarzelend vertelt ze over de hoofdpersoon. Als ze zo in het verhaal zit, beseft ze dat ze het ook over zichzelf heeft. Ze kijkt hem van de zijkant aan, zijn gezicht is een tint donkerder aan de onderkant, bij zijn kaak. Stoppeltjes beginnen weer door te komen, hoewel zichtbaar is dat hij zich vanmorgen geschoren heeft. Ze is blij dat ze hem weer ziet, ze heeft hem intens gemist. Hij lijkt iemand anders, maar toch dezelfde persoon. Ze onderdrukt de neiging om haar hand tegen zijn kaak te leggen om het te voelen. Ook onderdrukt ze de neiging om haar hoofd op zijn schouder te leggen, zoals ze zo vaak deden. Ze maakt het zichzelf alleen maar lastig. Pas als hij haar aankijkt, beseft ze dat hij een vraag stelde. ‘Sorry, ik heb je vraag niet gehoord’. Als hij in de lach schiet, vraagt ze zich af wat zo grappig is. ‘Precies wat ik bedoelde’, grinnikt hij. ‘Ik vroeg je waarom je zo afwezig bent de laatste tijd. Je hoort mijn vraag niet eens…’ Zijn lach blijft hangen als ze merkt dat het bloed naar haar hoofd stijgt. Zou hij iets hebben gemerkt? Is het een strikvraag? En waarom raakte ze verdorie zo in paniek bij deze vraag? ‘Ik eh… heb het druk met werk’ stamelt ze er tenslotte uit. Zijn lach verstomt een beetje. ‘Nog steeds? Net als een paar weken geleden? Kom op, er moet meer zijn.’ Ze weet niet meer wat ze moet zeggen. Ze schrikt als hij haar handen pakt. Het voelt zo goed, maar ook zo verkeerd. Ze wil haar handen uit zijn greep halen, maar ze houden haar stevig vast. ‘Nee schat, je moet het me vertellen.’ Hij kijkt haar aan op een manier waarop ze vroeger rustig van werd. Het wakkert het onrustige gevoel alleen maar aan. Waarom wil hij het per se weten? Hij moet niet zo doordraven. Ze rukt haar handen los en staat op. Ze wil naar huis, weg van deze plek, weg van zijn warme handen, zijn zachte huid, zijn sexy stem. ‘Valérie…’ zijn stem klinkt verontrust, bezorgd. Bah, wat heeft ze daar een hekel aan, ze kan echt wel voor zichzelf zorgen. Ze hoort dat hij achter haar aan komt, en plots moet ze denken aan zijn mooie, glimmende schoenen, waarmee hij nu achter haar aan loopt door de bossen, en zijn pak, gemaakt om mensen te imponeren, zoals het haar imponeerde toen ze hem voor het eerst in pak zag. Het eerste moment dat ze verliefd op het werd. Blaadjes ritselen tegen zijn jasje aan en voorzichtig kijkt ze om, zodat ze kan inschatten hoe dicht hij achter haar is. Ze kent dit gebied perfect. Zo ongeveer elke steen en boom kent ze, hij een stuk minder. Hij ligt iets achter, maar ze weet dat hij vastberaden is. Opeens is hij vlak achter haar en pakt haar ruw bij haar schouder. Haar bandje van haar zomerjurk glijdt af en als ze zich beseft dat ze niet aan hem kan ontsnappen, draait ze zich om. Hij heeft weer die bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Hij heeft haar schouder nog steeds vast en ze voelt zijn koele hand op haar huid. Ze verlangt zo hevig naar hem, dat ze hem niet durft aan te kijken. Hij zou het zien. Alles zou tussen hen veranderen. Geen beste vrienden meer, geen maatjes meer. Verliefdheid gaat over, dat weet iedereen. Het kan een jaar duren, een paar jaar, maar geen mensenleven. En zij was heel haar mensenleven al bevriend met hem. Ze hadden samen gespeeld, samen naar school, samen gestudeerd, hoewel beiden een andere richting. Hij was meer zakelijk, zij een echt gevoelsmens. En op zichzelf. Ze werkte voor een uitgever, hij had een bedrijf. Ze waren elkaar nooit uit het oog verloren. Toen er vriendjes in het spel kwamen, vond ze zijn mening belangrijker dan die van haar ouders. En zij moest eerlijk oordelen over zijn vriendinnen. Nooit had ze zich daarbij ongemakkelijk gevoeld, het was als een natuurlijk verloop gegaan, zoals je weet dat er na de nacht weer daglicht komt. Maar sinds een paar maanden op het moment dat hij zijn eigen zaak opende en haar vol trots zijn eerste echte op maat gemaakte pak toonde, veranderde iets wezenlijks in haar. Ze zag hem minder omdat hij het druk had met de opstartfase van het bedrijf, maar dat kwam haar goed uit want ze was erg in de war. Ze herkende de verliefdheid meteen, hoewel het nooit zo hevig was geweest. Ze nam afstand van hem, om hun vriendschap te beschermen, om hem niet kwijt te raken. Maar ze vergat dat hij door haar heen kon kijken, dat hij aan haar ademhaling kon horen of ze blij, verdrietig of boos was. Hoe kon ze hebben gedacht dat hij het niet zou weten? Of in elk geval niet zou merken? Ze had gedacht dat , nu ze hem twee weken niet had gezien, het wel zou afzwakken. Maar ze besefte dat dat niet het geval was, nu hij zo dicht bij haar stond, zijn hand op haar blote huid, ogen die bezorgd stonden. Ze wist precies hoe hij zou kijken. Ze kon het niet meer. Ze wilde het niet meer. Als in een laatste poging probeerde ze zich los te rukken uit zijn greep, maar het maakte dat hij haar alleen maar steviger vast hield. Ze barstte in tranen uit en hij trok haar naar zich toe, ze sloeg met haar vuist als in een wanhoopsgebaar tegen zijn borst, om hem proberen weg te duwen. Het lukt haar niet. Hij drukt haar hoofd tegen zijn borst en kust haar haren. Hij wiegt haar in zijn armen, veegt het haar uit haar gezicht en legt zijn handen op haar beide wangen en dwong haar zo om hem aan te kijken. ‘Ik heb je zo gemist’ fluistert hij. ‘Het is zo druk geweest, maar je bent geen seconde uit mijn gedachte geweest. Ik had je willen bellen voor en na elke moeilijke bespreking, ik wilde met je praten, ik wilde dat je bij me was als ik een zakelijk diner had. Ik wilde je in mijn appartement aantreffen als ik na een lange dag de deur open deed. Ik wilde naast je liggen, zoals we vroeger altijd deden, maar dan naakt.’ Even deed Valérie haar ogen dicht. Ze kon het niet goed bevatten wat hij tegen haar zei. ‘Jaag me niet weg, alsjeblieft. Ik zal de gedachte aan jou en mij verbannen, maar ik wil dat ik eerlijk tegen je kan zijn. Ik weet dat je altijd vond dat vriendschap en verliefdheid niet samen kunnen gaan en voor onze vriendschap is me zo dierbaar, nee… jij bent me zo dierbaar dat ik zal proberen om je uit mijn hoofd te zetten. Ik zal minder bij je langskomen, ik zal je niet meer zo aanraken zoals ik daarstraks deed, want ik merk dat je dat niet fijn meer vindt, hoewel je er vroeger nooit zo gespannen op reageerde. Ik zal moeten accepteren dat we geen kinderen meer zijn, dat jij geen meisje meer bent, maar dat je een prachtige vrouw bent geworden. Ik zal proberen om meer afstand tussen ons te laten groeien, maar jaag me niet weg, ik wil niet helemaal zonder je.’ Hij had zijn handen nog steeds tegen haar wangen, alsof ze een heel bijzonder object was. Ze kon niet geloven wat hij zei. Ze voelde hoe haar lichaam warm werd, nog warmer dan toen het daarstraks door de zon werd verwarmd. Ze kijkt hem aan en weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze wil het gevoel niet kwijt, de woorden die hij zojuist uitte blijven door haar hoofd schieten en het is alsof ze fracties van een film terugspeelt, woorden komen als flarden weer terug en blijven even vliegen. ‘Valérie…, ‘ zijn stem is hees en ze ziet dat zijn overhemd niet meer netjes zit. Ze plukt wat aan zijn jasje, en wil het boordje van zijn overhemd weer over zijn jasje leggen. Daarbij raakt ze zijn hals aan als ze zijn zachte huid raakt, voelt ze dat hij hierop reageert. Zijn adem gaat onregelmatiger. Ze ziet zijn halsslagader kloppen. Zonder erbij na te denken streelt ze met haar vingers zachtjes langs die ader. ‘Valérie…’zegt hij nog eens. Zijn stem is niet meer dan een fluistering. ‘Hier help je me niet echt mee.’ Zijn ademhaling gaat zwaarder en zijn armen laat hij naar beneden zakken. Meteen voelt ze de lucht weer tegen haar wangen, die onder zijn handen gloeiend zijn geworden. Hij stroopt zijn mouwen op, zucht, en zet een stap achteruit om zo een afstand te creëren. ‘Ik heb even wat tijd nodig, schat.’ Hij noemde haar al heel lang schat, maar nu kreeg het woord een andere lading. ‘Misschien is het beter om elkaar even niet te zien.’ Toen Valérie dit hoorde schoot haar hoofd omhoog. Ze wist dat ze het nú moest doen, anders zou ze er voor altijd spijt van krijgen. Maar áls ze het deed, kreeg ze er later ook misschien spijt van. Ze zette een stap naar voor om de afstand tussen hen weer te verkleinen. Ze zag de verwarring in zijn ogen. Ze legde haar hand op zijn schouder en aarzelend ging haar hand naar zijn wang, zoals hij ook bij haar had gedaan. ‘Meisje, meisje, wat wil je toch? Je duwt me weg, trekt me aan, nu raak je me ook aan. Als je niet ophoudt zal ik je moeten kussen en ik weet niet of ik daarna nog kan en wil ophouden. ‘ Ze kijkt hem recht in zijn ogen en nodigt hem uit met haar ogen. ‘Zeg me dat ik je niet mag kussen… Zeg het me, alsjeblieft, Valérie, zeg…’verder komt hij niet want hij drukt vol overgave zijn mond op die van haar, alsof hij in weken niet gegeten heeft en nu aanvalt op een tafel die volstaat met brood.’ Zijn handen gaan door haar haren, halen de kammetjes eruit die het bij elkaar houden en begraaft zijn vingers in de strengen. Ze kreunt als ze voelt hoe hij haar mond met zijn lippen opent. Hij blijft echter even wachten waardoor zij het initiatief neemt door met het puntje van haar tong zijn mond verkent en op zoek gaat naar zijn tong. Nu voelt ze uit zijn keel een kreun opkomen, of is het een grom? Ze schrikt van de passie die het bij haar teweeg brengt. Ze wil zich het liefst tegen hem aandrukken, maar nog altijd is ze bang dat het alleen een droom blijkt te zijn. Ze brengt haar handen naar zijn haar en drukt hem dichter naar zich toe en geeft zich zo over aan haar verlangen. Nu voelt ze dat zijn tong ook in haar mond dwaalt en ze proeft zijn frisse smaak. Zijn armen dwalen af naar haar rug en zonder dat hij druk uitoefent, drukt ze zelf haar borsten tegen hem aan. Weer kreunt hij, dit keer duidelijk hoorbaar. Op zijn beurt drukt hij met een hand haar onderlichaam tegen zich aan. Ze voelt duidelijk dat hij opgewonden is. De stof van zijn broek en jasje is dun en ook haar zomerjurk stelt niet veel voor. Langzaam maar zeker duwt hij haar naar achter, heel berekenend, zonder zijn mond van de hare te halen. Opeens kan ze niet meer verder omdat ze tegen een boom staat. Hij zet zijn handen aan weerskanten van haar schouders. Dan, met veel moeite en tegenzin haalt hij zijn lippen van de hare. Hij houdt haar tegen als ze hem weer wil kussen. ‘Valérie… ik geef je nog een kans’, fluistert hij. ‘Ik wil je niet overvallen, ik wil dat jij net zo graag als ik wil. Ik kan het niet geloven. Alles zal veranderen tussen ons, en ik weet dat je er zo op tegen was, vroeger althans. Als je niet wilt, loop dan nu weg. Ik kan het niet meer, ik blijf hier staan. Het moet nu van jou komen. Ik moet weten wat jij wilt, want ik wil hier geen spijt van krijgen. Nooit.’ Zijn stem klikt ingehouden, hees. Als antwoord draaide ze zijn stropdas aan de kant en begon zijn overhemd open te knopen. Zijn jasje duwde ze ondertussen van zijn schouders. ‘Ik verlang naar je’ zei ze. ‘Ik wil je hier kussen’ en ondertussen legde ze haar hand op de plaats waar zijn hart zat, ‘en hier’ en raakte zijn onblote borst aan. Ze wilde verder gaan met zijn knoopjes, maar hij trok aan zijn stropdas en gooide hem af. Haar handen trokken nu zijn overhemd uit zijn broek en hij rukte zijn overhemd open. Twee knoopjes die nog vast zaten vlogen ervan af. Hij boog zich naar haar toe en drukte zijn mond op die van haar, veeleisender nu. Vol van de passie opende hij haar lippen weer met zijn mond en nam bezit van de hare. Haar handen lagen op zijn borst en woelden door zijn borsthaar. Het maakte haar vreselijk opgewonden, helemaal toen ze voelde dat hij haar een stukje van de boom trok en met zijn vingers haar jurk begon op te maken. Het duurde niet lang voordat haar jurk van haar schouders gleed. Hij haalde zijn lippen van die van haar bekeek haar. Ze stond daar, in de warmte van de middagzon, in haar lingerie, voor hem. ‘Mijn God, Valérie, wat ben je mooi,’ zei hij, ‘ik durf je bijna niet aan te raken.’ Ze glimlachte naar hem. Het maakte haar bijna verlegen en ze kruiste haar armen voor haar borsten. Zonder zijn ogen van haar af te houden bukte hij zich en pakte zijn jasje van de grond, legde het over zijn arm en kwam weer op haar af. Met een handige zwaai pakte hij haar op en nam haar in zijn armen. Valérie legde haar armen om zijn nek en liet zich meevoeren. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ze zacht in zijn oor en knabbelde aan zijn oorlelletje. ‘Dat weet je, wat we gaan doen. Maar ik wil dat het speciaal wordt. Dus het moet een speciale plaats zijn. Ik breng je naar je lievelingsplek.’ Valérie voelde de wind door haar haren en ze voelde zich meer veilig en geborgen dan ze zich ooit had gevoeld. Ze wist dat alles goed zou komen. Ze verloor misschien haar beste vriend, maar ze kreeg er de liefde voor terug.

4/9/10

mindmerle — Sat, 04 Sep 2010 22:15:39 +0000

Een tafel, een stoel. Een bierglas, een glas bitter lemon. Een overeenstemming, morfologie. Een krant, sigaretten. Mooie handen, duizeling. Een frisse wind, realiteit. Een idee, geen mogelijkheid. Groen papier, Engelse taal. Volwassenheid, kinderlijkheid. Zijn en hebben. Weten en kennen. Ogen en twinkeling. Glimlach en ogen neerslaan. Wel willen en niet willen. Donker en ver weg. Nu thuis en moe.

So now what?

mindmerle — Sat, 06 Mar 2010 22:45:16 +0000

Soms heb je van die dagen. Dan wil je van alles doen maar besef je dat je er ergens ook geen zin in hebt. Ik kan bijvoorbeeld mijn foto’s gaan ordenen en bewerken en er een mooi fotoboek van laten maken. Ik kan liedjes ordenen op mijn computer, ik kan de wereld in op internet, ik kan mijn boek uitlezen en ik kan mijn ouders bellen. Ik zou eigenlijk 2 vriendinnen moeten mailen, zelfs drie.

Ik heb nog 1001 artikelen die ik moet uitsorteren, minstens zoveel films die ik nog moet zien en het dubbel aantal muziek cd’s dat ik nog eens moet luisteren. Het lichtje van mijn printer knippert al een jaar en elke dag als ik er naar kijk denk ik ‘hey, ik moet er iets aan doen’.

Is het verveling die toeslaat? Is het een depressiviteit? Ik weet het niet. Ik denk dat ik de poes die op de bank slaapt maar een kusje ga geven…

Klantvriendelijkheid?

mindmerle — Fri, 19 Feb 2010 23:39:28 +0000

Wat stelt het nog helemaal voor? Iemand mag mij eerst uitleggen wat het ook al weer is, want ik weet het niet meer. In een winkel sta je ontzettend lang te wachten om te ‘mogen’ betalen voor een product, terwijl de dame bij de toonbank aan het bellen is, haar schoenneuzen met een zwarte stift aan het bewerken is of gewoonweg met iets heel anders bezig is (euroshopwinkeltje aan het begin van het centrum in Eindhoven). Waar is de tijd gebleven dat een winkelier de tijd voor je nam om dat ene geurtje mee uit te zoeken zonder je bewust naar het allerduurste geurtje te loodsen? (Ici Paris XL in Winkelcentrum Eindhoven) En wat is er gebeurd met de ‘speciaalzaak’ die zijn eigen spullen niet kent (de Harense Smit Eindhoven Winkelcentrum) en op de doos moet kijken of dat- en dat artikel bijgeleverd wordt. ‘Ik wist niet dat we ook dit merk hadden!’ Bovendien behandelen ze je als een onnozele: ‘u kunt op de doos kijken, als het er niet op staat dan denk ik niet dat het er bij zit’. Dit kan er gebeuren als je het geluk hebt dát iemand je komt helpen want zelfs in een lege winkel weet het personeel in deze winkel je te ontlopen als je dat keer wél een keer advies wilt krijgen. Zelfs bij de infobalie lopen ze weg (‘momentje alstublieft’) om vervolgens met collega de ginnegappen over de kinderen terwijl je je staat te verkneukelen van ergernis.

Waarom mag ik in de winkel niet van tevoren een camera in mijn hand houden om te kijken hoe hij in de hand ligt en of hij niet te zwaar is? Waarom reageert de winkelier met een bits ‘ik heb geen camera’s om vast te houden’ en loopt gewoon weg om een andere klant te helpen (CityFoto in Den Bosch) en waarom houdt het pinapparaat er mee op als ik net wil betalen bij Kruidvat, een tas vol aankopen en moet ik horen dat het al de zevende keer is dat dit gebeurt vandaag, en dat zij er niets aan kunnen doen omdat de baas nog niet aan een nieuw pinapparaat wil omdat die krengen zo duur zijn.

Zenders op TV denken ook dat we achterlijk zijn. Zij zenden zoveel reclames uit dat ze denken dat iedereen het pikt en braaf de reclames afwacht. Ik niet. Ik neem een film op, haal de reclame er tussenuit en kijk hem in een keer, zonder onderbrekingen. Als je dat doet hou je zo ontzettend veel vrije tijd over! Denkt men nu echt dat de kinderen tegenwoordig beter af is met zoveel onderbrekingen? Ik denk dat het concentratievermogen van kinderen mede door de reclameonderbrekingen achteruit is gegaan. En ik snap niet waarom er niet iets aan gedaan kan worden.

Vroeger was echt niet alles beter en ik geloof in voortuigang en progressie in deze tijd. Ik juich het ook toe. Maar alsjeblieft…een klant is misschien geen Keizer, maar toch op zijn minst nog altijd Koning?

Als Merle een boekje open doet

mindmerle — Mon, 08 Feb 2010 20:14:27 +0000

Zou het een vorm van autisme zijn? Als je TV kijkt en de wereld vervaagt om je heen, je blik wordt als een draaikolk naar het beeldscherm gezogen en je kijkt niet alleen TV, maar je bént de TV; je schrikt als er opeens een hard geluid klinkt, je voelt dansende sterren in je onderbuik als George Clooney of Hugh Grant je verliefd dwars door dat scherm aankijken, je slikt omdat je keel gortdroog wordt als Sharon Stone haar vriendin een Frech kiss geeft… en als je de stem van Richard Berry hoort, dan weet je niet meer waar je het moet zoeken. Bovendien valt je opeens op dat Yolanthe Cabau van Kasbergen een klein vouwtje in haar onderlip heeft. Dat zie je nu pas omdat ze zo dicht bij je staat…

Tja, ik weet niet wat het is. Hetzelfde geldt voor lezen: als ik een boek lees, dat ben IK Rebecca Bloomwood en ach, die koopverslaving kan ik me ook wel voorstellen. Ik kan zelfs het konijn zijn uit Waterschapsheuvel. En ik voelde me een rasechte homo toen ik ‘les nuits fauves’ las. Terwijl ik toch echt 100% vrouw ben.. Als ik in een boek bezig ben is het alsof ik geen rust heb voor het uit is. Toen ik ‘haar naam was Sarah’ wilde ik ook echt op zoek naar een missend familielid. Ik móest weten wat er gebeurd was. Ik heb dat boek in een avond uit gelezen. Net zoals zovelen.

En als de film afgelopen is, of als ik het boek uit heb, dan ben ik leeg. Dan komt langzaam het besef weer dat ik niet in Kabul woon en de oorlog heb meegemaakt, dat ik niet met wolven kan dansen en dat ik ook geen filosofieleraar heb die mij aan de hand van tijdreizen kennis heeft laten maken met Aristoteles, Socrates en al die anderen. En dat ik in Nederland woon en morgen weer aan het werk moet in plaats van het geld te verdienen terwijl ik op mijn rug lig en schrijf over mijn cliènten op internet… Soms wens ik heel even dat ik in die droomwereld kan blijven. Maar het leven gaat door en de baas verwacht mij morgen weer op het werk, er wordt verwacht dat ik eten kook of de kattenbak schoonmaak en bovendien moet ik ook nog kijken hoe het met de financiën is gesteld. Hmmm… laten we het daar maar niet over hebben. Kan ik dat boek soms ook even dichtklappen?

Ik erger me

mindmerle — Fri, 05 Feb 2010 22:29:31 +0000

Aan wat? Heb je even? Om te beginnen erger ik me ontzettend aan reclames. En dan vooral de reclames waarin het lijkt alsof men het beste met je voor heeft. Neem die reclame op de radio over migraine. Een dame vraagt of jouw dag regelmatig wordt verpest door hoofdpijn. En als de gewone pijnstiller niet helpt, dan zou het wel eens migraine kunnen zijn. Als je naar je huisarts gaat, kan die specifieke medicijnen voorschrijven zodat jouw dag weer mooi kan worden. Is dit een spotje van de overheid? Willen ze ons allemaal aan de migrainemedicijnen hebben? Is dit een spotje van een specifieke migraine-medicijn-fabrikant die zijn veel te dure medicijn dat nu niet meer standaard mag worden meegegeven en waarbij het verboden is om snoepreisjes aan te bieden aan de apotheek om het vooral erin te pluggen bij de patiënten?

Ik hoorde iemand zeggen dat het maar goed was dat ‘dit soort spotjes’ er zijn, want zo ga je nadenken. Oeh, ik krijg al jeuk van dat woord. Want iedereen wil dat je nadenkt: ‘waar zijn we mee bezig…’ is een reclame die vooral laat zien dat zij wel nadenken. Ongetwijfeld over het feit hoe ze mensen zoals u en ik een poot kunnen uitdraaien.

We kregen laatst een kalender. Van een uitvaartcentrum. De enige plaats waar je zo’n ding eventueel fatsoenlijk kunt hangen is het toilet. Alsof ik alleen maar als ik zit te poepen over de dood wil- of kan nadenken. Alsof de geur van ontlasting samen hangt met de dood. Ach… als ik er zo over nadenk….

Films en series kijk ik niet meer op TV, die neem ik op en knip later de reclame ertussenuit, zodat ik niet vijf keer per uur naar het toilet hoef te rennen om de reclameblokken te ontduiken. Zo erger ik mij minder. Het enige dat ik ‘echt’ kijk is Boulevard. Albert Verlinde vind ik nou eens een toffe gast, hoewel hij ook wel ergerlijke dingen heeft. Zo wordt het in de studio vaak te jolig en is het niet goed meer te volgen. Ik hou van mensen die cynische humor hebben, en vooral als ze homo zijn en cynische humor over zichzelf verkondigen. Peter van de Vorst vind ik gewoon een leuke kop hebben en ik vind het leuk om te zien hoe iemand zo enthousiast over zijn passie kan vertellen. Waar ik me wel aan erger is dat ze steeds programma’s van hun eigen zender de hemel in prijzen. Vandaag waren Carlo en Irene te gast en als er iemand is waar ik een hekel aan heb dan is het Irene Moors wel. Ik weet niet wat het is. Zodra ik haar kop in beeld zie, wil ik gaan zappen, naar de WC, iets te eten pakken, alles om maar niet te hoeven kijken. Ik heb ook totaal de behoefte niet om naar de TV kantine te kijken. Het wordt als hilarisch omschreven. Alles wat hilarisch is, daar erger ik me aan, aan het woord alleen al. Zij hebben een hilarische carnavalshit geschreven. Carlo zei dat het in een paar uurtjes in elkaar geflanst was. Irene sputterde wat en vertelde dat ze uiteindelijk wel heel de zang over heeft moeten doen, want het was niet goed. Right. Geef mij maar Koefnoen. Dát zijn pas echte acteurs en die zetten pas imitaties neer. De TV Kantine is zo’n slap aftreksel ervan, zo goedkoop, zo nep. En zij noemen het hilarisch. Hm. Past wel bij de rest van hun ‘hilarische’ programma’s…

Nog een laatste ding: de reclames op zich zijn ook ergerlijk. Je ontkomt er niet aan. Kinderen die een race doen om te laten zien dat ze groot en sterk zijn door de pudding die ze elke dag van dat Franse merk eten en daar vooral veel powerrrrrrrrrr van krijgen. Het laatste beeld is gewoon smerig: zo’n kut-kind heeft een lepel vol van dat spul in zijn waffel zitten en roept dan nog iets in de camera samen met zijn vriendjes. Je ontkomt niet aan de speekseldraadjes. Getver. Alle reclames waar kinderen in zitten moeten verboden worden. En oh ja. Ooit een vrouw tegengekomen die blij was met haar menstruatie omdat ze dan weer een bepaald soort maandverband kan dragen? Voor mij nooit een happy period hoor. En die vrouw die incontinent is die vraagt wat nou zo opvallend aan haar is, valt voor mij vooral op omdat ze zo lelijk is. En ze is bovendien een zeikerd. Daar is geen incontinentiebroekje tegenop gewassen!

Ik zal mijn verhaal hier eindigen. Ik wil niet het risico lopen om anderen te ergeren of koppijn te bezorgen door mijn column!

Il neige

mindmerle — Sat, 16 Jan 2010 21:35:02 +0000

De avond is donker en de weg is wit. Een onbekende zanger zingt een slaapachtig liedje en soms voel ik dat ik mijn ogen echt moet openhouden. Het is lastig rijden want het sneeuwt en ik zie de strepen van de weg niet goed meer. Op de snelweg, waar je dit stuk voor de verandering eens gewoon 120 mag in plaats van 100, tuffen we met een snelheid van 60 over de weg. Harder rijden is niet verantwoord en dat doe ik dan ook niet. De weghelft naast me is helemaal wit besneeuwd en het risico op slippen is aanwezig. Ik vraag mezelf af of ik bang ben. Nee, dat ben ik niet. Ik voel me eigenlijk wel relaxed. Geen spierspanning in mijn lichaam die het tegendeel bewijst. Ik probeer mezelf alert te houden door een rampscenario te bedenken met remmen, slippen en in de berm terecht komen, of het talud afglijden. Het helpt niet. Ik weet niet of het me niet kan schelen of omdat ik gewoon weg écht niet bang ben. Ik word immers gewoon 82, dus mijn tijd is nog niet aangebroken. Morgen weer drukke dag en maandag weer werken. Het leven gaat door en het sneeuwt. Boeien.

Mooiste mensen 2009

mindmerle — Mon, 28 Dec 2009 01:10:28 +0000

Natuurlijk zijn mijn vriend en mijn vader de mooiste mannen aller tijden. Maar die ken je wellicht niet. Mijn moeder is uiteraard de mooiste vrouw op aarde, maar ik verwacht ook niet dat die verder heel erg bekend is. Zij zijn om die reden uit de lijst uitgesloten… en om geen enkele andere!

Merle’s Lijst Mooiste Mannen (puur uiterlijk)

1. Patrick Bruel (Franse zanger en acteur en poker-held)

2. Richard Berry (Franse acteur met óók nog eens de meest sexy stem allertijden)

3. Hugh Grant (ja, sorry, ik weet het, maar die ogen…)

4. Stefan Blankenstein (gitarist van Guus Meeuwis)

5. Syb van der Ploeg (die zanger met die krullen van de Kast)

6. Sean Penn (ex van Madonna, regisseur/acteur)

Merle’s Lijst Mooiste Vrouwen (idem uiterlijk)

1. Keira Knightley (onder andere van Pride and Prejudice)

2. Axelle Red (Vlaamse zangeres)

3. Patricia Kaas (Franse zangeres)

4. Amanda Sthers (Franse schrijfster en scenarioschrijfster)

5. Zara Whites (Nederlandse pornoactrice)

6. Debra Messing (Grace in Will and Grace)

In de stemming

mindmerle — Tue, 08 Dec 2009 23:41:33 +0000

Op het moment dat mijn hoofd en mijn rug de zachte ondergrond raken, heb ik mijn ogen al dicht. Ik laat me langzaam meevoeren op de golven. Heel even besef ik me dat ik geraakt word door iets dat niet bestaat: het is niet tastbaar. Je stem klinkt als een zacht schuimblok en ik laat het geluid wegsmelten in mijn lichaam. Het is alsof je stem één is met mijn wezen. Je spreekt zacht maar wel duidelijk hoorbaar. Ik heb kippenvel. Het voelt als een koele zomerbries over mijn huid, en doet haartjes rechtop staan op mijn armen. Het is alsof ik duizelig word in mijn buik en ik wil me verliezen in je stem. Ik kan me niet voorstellen dat je het tegen mij hebt, dat je je woorden laat dwalen over mijn lichaam, alsof het kleine vingers zijn die mijn huid liefkozen, strelen. Ik voel ze wel, ze tintelen langs mijn hals, mijn sleutelbeen en langs de welving van mijn borsten naar beneden, dwars door mijn ruggenwervels naar mijn rug, om daar even te blijven. De letters uit jouw mond vormen kleine ademstootjes die je aan de achterkant van mijn hoofd naar beneden laat glijden en nu in een rap tempo afdwalen naar beneden. Bij mijn onderrug blijven ze even rusten, maar als je opeens zucht, spatten ze door heel mijn lichaam als een orgastisch vuurwerk en komen ze smeulend tot rust in mijn onderbuik, waar ze lichtbrandend hun rust nog altijd niet vinden. Met mijn handen bevoel ik de woorden, met mijn vingertoppen voel ik dat ze onder mijn oor plakken, en tussen het zwevende plekje in mijn hals waar mijn sleutelbeenbotjes bij elkaar komen. Ik hoef mijn lichaam niet eens aan te raken om te weten waar ze zitten. De letters, de woorden, de zachte trilling van jouw timbre dat doordreunt tot in mijn binnenste. Ik raak in extase en mijn onderlichaam komt van de grond om je woorden nog dieper te voelen. De trillingen van de klankkleur in je stem drijven me tot het uiterste. Dan is er stilte. En herinnering. De herinnering aan je stem zorgt ervoor dat ik je niet vergeet. De koelte is draagbaar omdat ik nog altijd de warmte van de herinnering heb.

Nee!

mindmerle — Wed, 25 Nov 2009 22:14:13 +0000

Nee. Het licht wordt gedimt, de lucht wordt zwaarder, het wordt warm, maar ik heb het koud. Mijn ademhaling gaat sneller en ik voel lichte paniek. Nee.

Nee. Een glijbaan is leuk als je kind bent, het lijkt alsof de glijbanen die je na je twintigste neemt, niet meer stoppen. Alleen maar meer naar beneden, als een spiraal, en niet leuk. Nee.

Nee. Als ik wegloop, een arm op mijn schouder, lieve woorden, opbeurend ook maar… is het genoeg? Ik denk het niet, nee.

Nee. Een dag later, nog steeds datzelfde gevoel. Het heeft al minder met toneel te maken, het gaat dieper. Ja. En ik wil het niet meer.

Nee!