Nee. Het licht wordt gedimt, de lucht wordt zwaarder, het wordt warm, maar ik heb het koud. Mijn ademhaling gaat sneller en ik voel lichte paniek. Nee.

Nee. Een glijbaan is leuk als je kind bent, het lijkt alsof de glijbanen die je na je twintigste neemt, niet meer stoppen. Alleen maar meer naar beneden, als een spiraal, en niet leuk. Nee.

Nee. Als ik wegloop, een arm op mijn schouder, lieve woorden, opbeurend ook maar… is het genoeg? Ik denk het niet, nee.

Nee. Een dag later, nog steeds datzelfde gevoel. Het heeft al minder met toneel te maken, het gaat dieper.  Ja. En ik wil het niet meer.

Nee!

Pietje is een grasparkietje. Zolang hij vanuit zijn jonge leventje kan herinneren woont hij in de dierenwinkel, die ene op de hoek. Hij heeft daar een ruime kooi, want de baas van de dierenwinkel vindt het belangrijk dat vogels de ruimte hebben. Pietje kan met zijn buurman kwetteren, maar ook met de mooie vrouwelijke grasparkiet van twee kooien verder. Jantje, zijn buurman, is nogal een opschepper. Hij heeft het er al heel lang over hoe fijn het is om gekocht te worden door échte baasjes. ‘Mensen kijken naar je, en als je ze vertrouwt en als je kunstjes voor ze doet, zoals kusjes geven en over je koppie laten aaien, dan kun je het heel erg naar je zin hebben. Ze geven je speelgoed en als je geluk hebt woon in een hele mooie kooi waar je heel vaak uit mag.’

Jolly, de vrouwelijke grasparkiet van twee kooien verder, waarschuwt Pietje: ‘Ja, maar als je échte baasjes hebt, dan moet je leven zoals zij dat willen. Je moet maar geluk hebben bij wie je terecht komt.’ Ze kijkt een beetje sip als ze dat zegt. Kees, de parkiet van de kooi aan de overkant, heeft Pietje wel eens toegfluistert dat Jolly het paradeparkietje van een familie was. Maar die mensen hadden een klein jongetje, die heel gemeen kon zijn.  Toen hij Jolly een keer hard aan haar mooie staart trok toen ze geen kusje wilde geven, beet ze hem in zijn lip. De baasjes hebben Jolly toen weer teruggebracht naar de winkel.

Pietje weet het allemaal niet zo goed. Aan de ene kant wil hij wel graag echte baasjes hebben, die naar hem kijken als hij kwettert en die om hem lachen als hij zijn kunstjes doet en kusjes geeft, maar aan de andere kant is hij te trots om teruggebracht te willen worden.

Op een dag staat er een kleine familie in de winkel. Ze zijn al een paar keer langs de kooi van Pietje gelopen en zij hadden hem al een paar keer bekeken. Aangemoedigd door Buurman Jantje en zelfs door een twinkeling in de kraaloogjes van Jolly, poetst hij zijn veren extra glad, en gaat wat rechter  zitten dan dat hij normaal doet. Hij kwettert er lustig op los. Het heeft effect. De familie koopt Pietje. Vlak voordat hij in een reiskooitje wordt gestopt, ziet hij Jolly en Jantje met hun vleugeltjes zwaaien en zij kwetteren dat ze achter hem staan en dat vooral moet doen waar hij denkt dat hij goed in is en wat hij leuk vindt om te doen.

De eerste dag bij de familie kwettert Pietje vrolijk. De familie vindt het leuk en heeft inmiddels een middelgrote kooi gekocht voor hem en hij kan zijn draai in zijn nieuwe huis goed vinden. De kinderen van de familie lijken het leuk te vinden om naar hem te kijken en dat moedigt hem aan om vrolijk door te gaan. Hij zingt misschien niet altijd zijn beste lied, want hij is soms nog niet helemaal zo goed bij stem, maar hij weet dat hij het in zich heeft om een heel mooi lied te kunnen kwetteren.

Dan, op een dag, komt de vader ’s morgens als eerste beneden. Pietje zit een beetje zijn stem op te warmen, hij heeft een mooi liedje in gedachten die hij deze ochtend als welkom voor vader wil zingen. Dan doet de vader iets onverwachts. Als hij Pietje aankijkt, zucht hij en schudt hij zijn hoofd. En zucht nog een keer. Dan staat hij op, pakt een donkere doek en legt die over de kooi. Pietje kan nu niet meer de kamer in kijken en instinctief lijkt het nacht te zijn terwijl hij niet moe is. Zijn instinct wint het van hem en langzaam sukkelt hij in slaap.

Opeens wordt de doek van zijn kooi af gehaald en hij ziet de jongste dochter voor zijn kooi staan. Verwachtingsvol kijkt zij Pietje aan en zachtjes begint Pietje te kwetteren. Even mag hij uit zijn kooi en heel even denkt Pietje dat alles weer bij het oude is, tot de moeder thuis komt. Zij zegt iets tegen het meisje in mensentaal en het meisje stopt Pietje weer in de kooi. De moeder legt de doek weer over de kooi. Pietje gaat maar weer slapen terwijl hij droomt van een familie die gezellig op zondagmiddag in de huiskamer zit: vader leest de krant, moeder een damesblad, de zoon een blad over muziek en het meisje zit te handwerken. Allemaal kijken ze af en toe naar Pietje, die vrolijk kwettert. Als ze naar hem kijken, glimlachen ze en gaan vrolijk weer verder waarmee ze bezig zijn. Het is niet het hoogste lied dat Pietje zingt, maar het is wel de manier waarop Pietje van droomt. Hij is een belangrijk onderdeel van het geheel.

Het is maar de vraag of Pietje’s droom werkelijkheid wordt. Want als hij steeds in het donker zit, in een kooi die steeds kleiner lijkt daardoor. Hoe moet hij groeien? Hoe kan hij zingen terwijl zijn kleine geestje denkt dat het nacht is en hij zou moeten slapen? Is een half uurtje van een dag genoeg voor Pietje terwijl er 24 uur in een dag zitten? Kan hij die moed erin houden? Vaak denkt Pietje aan Jolly. Hij had beter naar haar moeten luisteren en zijn veertjes niet zo moeten poetsen. Dan had hij die dag niet gekocht geweest. Maar ja, aan de andere kant zou hij ook nooit weten hoe het is om bij een échte baas te zijn. Is het echt alleen maar een spel? En wie speelt met wie?

Ik speel elke dag een rol… ik ben de vriendin van, de dochter van… ik ben werknemer bij een bedrijf… waar ik ook die collega ben en waar ik de helpende hand ben. Maar al die rollen… in welke rol pas ik het beste? Of moet ik het zien als een geheel? Dat ik al die dingen tegelijk ben? Als ik in een winkel sta ben ik een klant, maar op mijn werk help ik ook klanten.

Als klap op de vuurpijl speel ik ook nog als hobby toneel. Daar meet ik me ook nog eens vrijwillig allemaal rollen aan. Zo ben ik eens een gevangene geweest, een werknemer die steeds meer ruimte innam, een circusartiest die aan het solliciteren was en moest ik eens een fiets kopen bij de bakker. Een bakkersfiets… en oh ja, bovendien spreek ik geen woord Frans.

Ik vraag me af in welke rol ik het beste pas. En of ik in de toekomst nog veel andere rollen ga spelen. Welke rollen spelen anderen eigenlijk allemaal en hoe ervaren zij dat?

Ik denk dat ik pas écht mezelf ben als ik thuis, in het donker, in mijn stoel zit. Huispak aan, geen chique truitje met een leuk colletje, gewoon haar los en bril af. Gewoon ik. Zou die rol nog vrij zijn?

Zoals altijd kan ik er niet bij zijn dit jaar. Voel je je ook een jaar ouder of is je lichaam net zo jong nog als je geest? Of zijn ze ouder geworden in de jaren dat we elkaar niet hebben gezien? Ik hoop dat er wat familie van je bij zal zijn en dat je een leuke dag hebt.

Ik weet dat ik al heel lang niet meer in je gedachten ben, maar elk jaar op deze dag denk ik wel aan jou. Dan denk ik aan jij en ik en aan de zomerse avonden door de straten van E. De wind die ons deed glimlachen en vertrouwd aanvoelde. De onbezonnenheid, de vrijheid. De twijfels en zorgen waren voor morgen. Er zijn heel wat dingen veranderd. Ik ben wat woningen verder en ondertussen heb ik ook geen banden meer in E. Ik moet mijn verdriet erover nog uiten, maar ik stop het weg en denk aan andere dingen. Want ik wil niet wegkwijnen, denkend aan vroeger toen tegenwoordig alles beter was.

De lucht is hier blauw en tekent mooi af tegen de helgekleurde bladeren van de boom voor het huis, je zou het eens moeten zien. Ik weet zeker dat je er oog voor hebt. Mag ik je een keer fotograferen? Dan huur ik een studio en zorg ervoor dat de zon schijnt en mooi uitkomt op je huid. Met wat photoshop filter ik zo de jaren er tussenuit. Geen mens die het ziet.

Maar zeg eens eerlijk… denk je nog wel eens aan mij? Aan hoe het was en aan hoe het had kunnen zijn? Als tijd en afstand weg zou vallen, staat jouw deur nog open, of gooi je hem in mijn gezicht dicht?

Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik je nog zo voor me zien. In gedachten wordt nooit iemand ouder en qua gevoel ook niet. Dus laten we vieren dat je vandaag (nog) niet jarig bent.

X

Ik neem aan dat heel veel mensen het over het weer hebben… normaal doe ik dat dan juist niet, maar het volgende heeft er denk ik wel mee te maken… Vrijdag na het werk reed ik naar huis in de auto. Het was warm, erg warm. Ik had het raampje open en was wat geïrriteerd omdat mijn voorganger niet door wilde rijden. Verderop zag ik het licht op rood springen en baalde inwendig. Bij de oversteekplaats voor fietsers kwam een jongeman met een scooter aangelopen. Omdat ik verderop toch niet door kon rijden liet ik hem voorgaan. De jongeman keek me aan en ik keek hem aan. Hij stak over, leek te aarzelen en stopte vóór mijn auto. We keken elkaar nu recht aan. Op de één of andere manier keek hij bewonderend en zei alleen maar ‘wauw!’ Verderop sprong het licht op groen en ik trok op met een glimlach van oor tot oor. Dat was nou eens een leuk begin van het weekend, en het kon nu al niet meer stuk! In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de jongeman nog blijven kijken, en ik bleef hem via mijn achteruitkijkspiegel aankijken totdat ik de hoek omging.

Deze jongen heeft het goed begrepen… in plaats van een flauw gefluit, een vrouw-onvriendelijke opmerking waarbij je je gevleid zou moeten voelen deed hij iets wat ik totaal niet verwachtte en wat leuk uitpakte! Mannen leer hier iets van!

Ik loop over het strand, mijn spieren doen pijn. Het zand is rul en met moeite ga ik vooruit, mijn gewrichten doen pijn maar ik zet door. Ironie… ik ben geen 18 meer, maar 81. Dan zie ik haar en komt ze me in de verte tegemoet. God, wat ik slank toen ik 18 was, gaat het door me heen. Dat truitje stond me toen eigenlijk heel erg leuk. Toch voel ik de woede in mij opkomen. Als ze bijna bij mij is, zelfs bijna voor me staat, haal ik uit. Ik zie de verrassing in haar ogen als mijn vlakke hand tegen haar wang aan knalt. Ze is verbijsterd en kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Dit is voor deze afgelopen avond, omdat je deze keer niet hebt gedaan wat je hart je heeft ingegeven. Het heeft je toekomst drastisch veranderd en je wordt bedankt,’ bijt ik haar toe. Meteen wens ik dat ik niet zo hard had geslagen. Mijn vingers komen als rode striemen in haar wang te staan.

Even ben ik bang dat ik ook de volle laag krijg, maar ze pakt mijn hand en legt die tegen haar wang, de andere kant nu. Ze herstelt zich snel. ‘Sla me dan nog maar een keer,’ zegt ze zachtjes,’ want ik denk dat ik nog vaker mijn hart niet volg, maar mijn verstand’. Ik ben sprakeloos. Waarom is ze niet boos, waarom slaat ze niet terug, vraag ik me af en ik kijk in haar ogen.

‘Toe maar, sla me nog maar een keer’, moedigt ze me zelfs aan. ‘Ik ben me heel bewust van de keuze die ik vanavond had, en mijn eerste ingeving was om ervoor te gaan, maar ik heb het niet gedaan. Als ik het wel had gedaan, dan zou jij nu een heel ander persoon zijn geweest, daar ben ik van overtuigd. Maar als ik zo naar je kijk: 81 jaar, niet zo veel rimpels in je gezicht, een twinkeling in je ogen, nette kleding, dan denk ik dat we het niet zo slecht hebben gedaan. Ik weet wat je hebt meegemaakt en natuurlijk had het anders kunnen zijn. Maar als ik deze keuze van deze avond niet had gemaakt dan stonden we nu niet zo tegenover elkaar.’

Dit meisje verbaast me. Wat is ze verstandig. Samen zitten we wat in het zand, tekenen we huisjes en hartjes, wetend dat er in de morgen niets meer van over is omdat het water onze vingerafdrukken tot zich heeft genomen. Ze vertelt me over wat ze wil doen en ik herinner me mijn jeugdwensen weer. Vergeten namen komen weer bovendrijven en anderen waren lang niet zo belangrijk als dat ik in mijn herinnering had. Als ik vertel wat ik heb gedaan troost ze me als ik het moeilijk heb.

Tegen de ochtendschemering nemen we afscheid. Ze biedt me aan om weg te brengen, maar het is niet nodig. Ik omhels haar stevig, kus haar vier keer op de wangen en weet dat ik haar niet meer zal zien. Ik wuif haar na en ze kijkt vier keer om.

Als ik haar niet meer zie, wacht ik twee volle weken, ik ben dan 82. Dan loop ik het water zover in zodat de stroom mij mee kan voeren…

goedemorgen alles goed
mijn naam is Can woon in arnhem
ik wil spreken met je
xxxx

Goedemorgen Can, ik ben B. Waar wil je me over spreken?

mooi naam
ik wil normal spreken met je mag ik je msn aub
xxxxx can

Uiteraard is B. niet mijn echte naam. Zou een beetje sneu zijn om zo te heten.
Normaal spreken is moeilijker dan je denkt, gezien de spieren die je ervoor moet gebruiken.
Ik kan nu een heel verhaal afsteken over welke spieren, maar om eerlijk te zeggen heb ik er geen flauw benul van. Kun je trouwens zelf geen msn installeren? Ik kan die van mij niet zomaar oversturen.

jaamaar msn is beter he
aub
xxxx

Beter dan wat? Beter dan uiensoep met rookvlees en stukjes snot? Beter dan paling met zalm? Beter dan een pen zonder dop? Beter voor mij? Beter voor jou? En wat bedoel je met jaamaar? Heb je je vertiept en bedoel je jammer?

Normaal ‘praten’ is duidelijk niet zo gemakkelijk. Ik kan me niet voorstellen dat het er door msn beter wordt.

jaaokey
mijn msn is
zakiri_zungur@msn.com
xxxx can

Jaaokey? Bedoel je te zeggen dat je jockey bent? Discjockey? Zo’n jockey op een paard?
En ik denk dat je beter contact op kunt nemen met een systeembeheerder want de gegeven foutcode ken ik niet. Succes!

]]> http://mindmerle.wordpress.com/2008/12/30/can-can/feed/ 2 mindmerle http://mindmerle.wordpress.com/2008/12/30/aan-alles_lekker/ http://mindmerle.wordpress.com/2008/12/30/aan-alles_lekker/#comments Tue, 30 Dec 2008 09:04:39 +0000 mindmerle http://mindmerle.wordpress.com/?p=158 ]]>

Met mij is alles goed, dank je. Ik ben toch wel benieuwd wat je bedoelt met ‘lekker’? Lekker om mee te wandelen, lekker om mee te praten over allerlei politiek beladen onderwerpen zoals het naderende grondoffensief in de Gazastrook? Lekker om een boek mee te lezen, lekker om Tv mee te kijken of lekker om een discussie aan te gaan over vrouwdenigrerende opmerkingen zoals de term ‘lekker’.

Daarbij bestaat uiteraard de mogelijkheid dat ik niet de persoon op de foto ben. Ik bedoel, het kan toch ook niet waar zijn dat jouw profielfoto echt is? Dus dat je iets over mijn ‘mooie koppie’ zegt terwijl er eigenlijk een dikke vent achter schuil zou kunnen gaan. Dat ik onder de puisten zit en er net een heb uitgeknepen die per ongeluk op mijn scherm uiteen is gespat.

Of dat ik wel een vrouw ben, maar dan wel een die al 7 kinderen heeft gebaard, ondanks de recessie nog steeds ontzetten veel eet, geen puisten heeft maar wel een maagzweer die regelmatig opspeelt waar het constant boeren mee wordt verklaard of misschien ben ik wel een knappe jongeman, die zo onzeker is dat hij een nep-profiel aanmaakt en zich als een schuchter jong meisje uitgeeft, met een hele mooie koppie zoals je het zelf formuleert.

Ik veronderstel dat het een compliment moet zijn, maar waar is de tijd gebleven dat een jongen na veel gedraal met zijn witte paard de schalkse jongedame laat blozen door te zeggen dat haar ogen hem doen denken aan het maanlicht, of dat hij zegt dat hij de zon in haar ogen kan zien en haar daarmee van top tot teen verwarmt? Feit is dat het ‘mooie koppie’ maar gedeeltelijk op de foto te zien is, maar aangezien je zelfs dat al mooi vindt, zal ik maar niet opperen dat de andere kant van het gezicht verwoest kan zijn door een ernstig virus, waarbij het meisje met een glazen oog moet leven, en maar met het andere oog de wereld in kan kijken en dat nog maar gedeeltelijk want zij heeft eigenlijk voor dat ene oog misschien wel een bril nodig en die wil zij niet dragen omdat het misschien haar gezicht zal ontsieren. Eigenwijs, dat zijn we wel allebei.

Nou, ik wens je nog een fijne dag met deze overpeinzingen. Heb nog een fijn leven. Met of zonder ‘mooie koppie’.

Beste P,

Dank je wel voor je reactie op mijn profiel. Laat ik beginnen met je een illusie armer te maken: ik ben niet degene op de foto. De foto heb ik geplaatst omdat ik wel lijk op de foto in een bepaald opzicht: ik kijk ook vaak een andere kant op en dan kan dat gepaard gaan met een wat schuchtere houding en soms kippenvel. Dat is een psychologische benadering van hoe de foto op mij overkwam toen ik deze voor het eerst zag. Ik kijk veel naar foto’s omdat ik er iets van wil leren. Ik ben amateurfotograaf en probeer mijn eigen stijl te ontwikkelen (en te ontdekken, wat nog soms knap lastig is). Overigens wil ik hier wel vermelden dat ik wel degelijk vrouw ben en dat je dus niet met een of andere schizofrene jongeman (of juist een oude knar) te maken hebt.

Ik heb een lerarenopleiding gedaan en heb 3 jaar voor de klas gestaan. Toen werden de onderwijsvernieuwingen zelfs mij te vrijblijvend en besloot ik dat als ik ze niet kon veranderen, dat ik dan zelf maar weg moest omdat ik er ongelukkig van werd om te zien hoe sommigen leerlingen de dupe werden van het studiehuis, het concept ‘leren leren’ en de tweede fase. Nu werk ik bij een klein bedrijf waar ik elke dag het geluk heb om veel in het Frans te babbelen en dat vind ik heel prettig.

Ik ben het helemaal met je eens dat het leven leuk is, maar ook duur. Ik leid echter geen exotisch leven met dure of exquise uitgaansbehoeften. Ik kan genieten van hele kleine dingen: de stem van de zanger van Keane, de opgewonden stemmetjes van de kinderen van de buren, de koude winterlucht die aan mijn neus kriebelt of de heerlijke geur van een nieuw, ongelezen boek met maagdelijk witte pagina’s. Of juist de geur van een oud stoffig boek dat jarenlang bij een oud docent in de kast heeft gestaan en ik nu dankzij de Slegte in die van mij heb staan.

Vandaag heb ik heerlijk lang in bed gelegen, genietend van een boek terwijl de zon, afhankelijk van hoe ik lag en het tijdstip, op mijn gezicht, rug of buik scheen. Deze vakantie wil ik nog wat dingen op orde brengen zoals mijn kledingkast, mijn archiefkast met mijn verzameling artikelen, toch wat op te schonen. Er moet een nieuwe ordner komen voor 2009, maar die past (nog) niet in de archiefkast. Dat ding is afgeladen vol.

Mocht je na deze onthullingen niet de behoefte hebt om af te druipen om op zoek te gaan naar de blonde jonge meid van amper 20 jaar zoals je op de foto ziet, zie ik je reactie weer graag tegemoet.

B.

Het is dezelfde kroeg. De bar is helemaal hetzelfde, de jongeren zijn hetzelfde. Ik herken er zelfs twee. En dat na meer dan tien jaar.
De muziek is ongeveer hetzelfde. Rock, beetje alternatief, maar toch rock. De spiegel hangt anders, maar… het is dezelfde spiegel, met dezelfde goudkleurige lijst die aan het afbladderen is. De barkrukken zullen ook niet veranderd zijn want ik zit er nog net zo niet-lekker op. De eigenaar is wel anders. Er zijn nu jongeren ingetrokken en ik hoor dat de oudere baas van vroeger nog wel eigenaar is van het pand, maar dat hij zich uit de business heeft teruggetrokken. Dezelfde stemmen, zelfs nog dezelfde Wc, weliswaar met een andere bril, maar nog steeds de herkenbare deur, waar gekken en dwazen hun namen in kerfden, of de naam van een geliefde. Ik was ook een dwaas en misschien ben ik dat nog steeds. Als ik mijn handen was, spat het water nog altijd alle kanten op. Is die kraan nou nog steeds niet gemaakt?

Ik bestel hetzelfde als altijd: een jus d’orange. Hij wordt net als eerst gewoon lekker vers geperst. Ik denk dat zelfs dat apparaat nog altijd hetzelfde is. Op zaterdagavond waren er vroeger van tevoren flessen met vers geperste jus. Die maakten ze in de middag al omdat het ‘s avonds veel te druk was om dat op je gemak te verspersen. Nu hebben ze veel meer de tijd want er is veel minder publiek. Er zijn wel verbeteringen aangebracht. Als ik het zo bekijk staan er meer tafeltjes, nu zelfs ook in de hoek. En het grote pluspunt is dat er geen rokers meer zijn. Geen stank meer in mijn kleding en haar. De flesjes bier bovenin zijn ook nog hetzelfde. Zullen ze ooit worden afgestoft?

Een gevoel van melancholie overvalt me. Heel wat uurtjes heb ik hier doorgebracht. Verliefd en in afwachting of hij wel of niet zou komen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaak naar de deur kijk. Maar je komt niet binnen. Dat is ook wel een beetje hetzelfde.

Als ik later weer naar de auto loop, zie ik een nieuwe kroeg. Het ziet er gezellig uit en er staan wat mensen buiten te roken. Ik wil naar binnen maar krijg te horen dat het een besloten feest is en dat ik niet naar binnen mag. Iemand naast mij zegt zachtjes dat ik wel van hem naar binnen mag. Ik krijg een koude rilling want ik herken je stem. Je ziet er anders uit. Je haar zit heel anders maar als ik je aankijk zie ik dezelfde ogen. Ogen en stem veranderen niet. Ik zoek in jouw ogen om te kijken of je mij herkent. Nee. Maar misschien is het wel goed zo. De vrouw die mij niet naar binnen wil laten tettert in mijn oren dat ik de man niet moet geloven omdat het toch echt niet openbaar is. Ik wil niet meer naar binnen. Ik kijk nog een keer naar je en je staat erg dichtbij. Ik kijk naar je op, smekend bijna om herkend te worden, maar nee. Ik draai me om en loop weg. Het is dezelfde man, een andere tijd en een andere kroeg. Een gevoel van rust overvalt me. Eigenlijk is dit een mooi eind van iets dat nooit is begonnen.