Gefeliciteerd

Zoals altijd kan ik er niet bij zijn dit jaar. Voel je je ook een jaar ouder of is je lichaam net zo jong nog als je geest? Of zijn ze ouder geworden in de jaren dat we elkaar niet hebben gezien? Ik hoop dat er wat familie van je bij zal zijn en dat je een leuke dag hebt.

Ik weet dat ik al heel lang niet meer in je gedachten ben, maar elk jaar op deze dag denk ik wel aan jou. Dan denk ik aan jij en ik en aan de zomerse avonden door de straten van E. De wind die ons deed glimlachen en vertrouwd aanvoelde. De onbezonnenheid, de vrijheid. De twijfels en zorgen waren voor morgen. Er zijn heel wat dingen veranderd. Ik ben wat woningen verder en ondertussen heb ik ook geen banden meer in E. Ik moet mijn verdriet erover nog uiten, maar ik stop het weg en denk aan andere dingen. Want ik wil niet wegkwijnen, denkend aan vroeger toen tegenwoordig alles beter was.

De lucht is hier blauw en tekent mooi af tegen de helgekleurde bladeren van de boom voor het huis, je zou het eens moeten zien. Ik weet zeker dat je er oog voor hebt. Mag ik je een keer fotograferen? Dan huur ik een studio en zorg ervoor dat de zon schijnt en mooi uitkomt op je huid. Met wat photoshop filter ik zo de jaren er tussenuit. Geen mens die het ziet.

Maar zeg eens eerlijk… denk je nog wel eens aan mij? Aan hoe het was en aan hoe het had kunnen zijn? Als tijd en afstand weg zou vallen, staat jouw deur nog open, of gooi je hem in mijn gezicht dicht?

Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik je nog zo voor me zien. In gedachten wordt nooit iemand ouder en qua gevoel ook niet. Dus laten we vieren dat je vandaag (nog) niet jarig bent.

X

Samen alleen

Het is dezelfde kroeg. De bar is helemaal hetzelfde, de jongeren zijn hetzelfde. Ik herken er zelfs twee. En dat na meer dan tien jaar.
De muziek is ongeveer hetzelfde. Rock, beetje alternatief, maar toch rock. De spiegel hangt anders, maar… het is dezelfde spiegel, met dezelfde goudkleurige lijst die aan het afbladderen is. De barkrukken zullen ook niet veranderd zijn want ik zit er nog net zo niet-lekker op. De eigenaar is wel anders. Er zijn nu jongeren ingetrokken en ik hoor dat de oudere baas van vroeger nog wel eigenaar is van het pand, maar dat hij zich uit de business heeft teruggetrokken. Dezelfde stemmen, zelfs nog dezelfde Wc, weliswaar met een andere bril, maar nog steeds de herkenbare deur, waar gekken en dwazen hun namen in kerfden, of de naam van een geliefde. Ik was ook een dwaas en misschien ben ik dat nog steeds. Als ik mijn handen was, spat het water nog altijd alle kanten op. Is die kraan nou nog steeds niet gemaakt?

Ik bestel hetzelfde als altijd: een jus d’orange. Hij wordt net als eerst gewoon lekker vers geperst. Ik denk dat zelfs dat apparaat nog altijd hetzelfde is. Op zaterdagavond waren er vroeger van tevoren flessen met vers geperste jus. Die maakten ze in de middag al omdat het ‘s avonds veel te druk was om dat op je gemak te verspersen. Nu hebben ze veel meer de tijd want er is veel minder publiek. Er zijn wel verbeteringen aangebracht. Als ik het zo bekijk staan er meer tafeltjes, nu zelfs ook in de hoek. En het grote pluspunt is dat er geen rokers meer zijn. Geen stank meer in mijn kleding en haar. De flesjes bier bovenin zijn ook nog hetzelfde. Zullen ze ooit worden afgestoft?

Een gevoel van melancholie overvalt me. Heel wat uurtjes heb ik hier doorgebracht. Verliefd en in afwachting of hij wel of niet zou komen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaak naar de deur kijk. Maar je komt niet binnen. Dat is ook wel een beetje hetzelfde.

Als ik later weer naar de auto loop, zie ik een nieuwe kroeg. Het ziet er gezellig uit en er staan wat mensen buiten te roken. Ik wil naar binnen maar krijg te horen dat het een besloten feest is en dat ik niet naar binnen mag. Iemand naast mij zegt zachtjes dat ik wel van hem naar binnen mag. Ik krijg een koude rilling want ik herken je stem. Je ziet er anders uit. Je haar zit heel anders maar als ik je aankijk zie ik dezelfde ogen. Ogen en stem veranderen niet. Ik zoek in jouw ogen om te kijken of je mij herkent. Nee. Maar misschien is het wel goed zo. De vrouw die mij niet naar binnen wil laten tettert in mijn oren dat ik de man niet moet geloven omdat het toch echt niet openbaar is. Ik wil niet meer naar binnen. Ik kijk nog een keer naar je en je staat erg dichtbij. Ik kijk naar je op, smekend bijna om herkend te worden, maar nee. Ik draai me om en loop weg. Het is dezelfde man, een andere tijd en een andere kroeg. Een gevoel van rust overvalt me. Eigenlijk is dit een mooi eind van iets dat nooit is begonnen.

Time after time

It had been a while the last time I was at the railwaystation and I was a bit strange. These days I like long nights and peaceful evenings, but what I saw was the opposite. I saw a man in a suit running to catch his train and I saw a couple kissing each other like they went away for a long time. And there were a lot of people crawling everywhere like little ants…The railwaystation has something magic to me: when I was a little girl, I often went by train with my parents, to see my grand-parents. Those days, we couldn’t afford a car. I still remember myself sitting on the red bank while I was half sleeping. The color yellow will always remind me of the indication signs to see wich train on wich platform…

Today I really felt I wanted to go back in time. I wanted to be again the little girl, take my dad’s hand and the eyes of my mother always on my shoulders. My grandparents are gone a long time now, and meanwhile I have my own car and rarely take the train. I also left my own ‘railwaystations’, like my study in the north of the Netherlands. After that study, I took my ‘train’ to Amsterdam because I wanted to study French. I lived together for a couple of years, but I always felt my train had to move on. I said goodbye, took my things and headed for hapiness towards the south. It would almost be the loneliest trip I ever made, but I got compagny aling the way. And guess what? I think I’m gonna stay here. Gare Terminus.

Abnormaal normaal

Hoop liefde en leven voor je idealen… het is de rode draad in de musical ‘Les Misérables’. De film heb ik gezien, met Gérard Dépardieu en Virginie Ledoyen. Ik vraag me af… wie leeft er tegenwoordig alleen nog voor zijn idealen? We hebben ons werk, we hebben onze hypotheek, we hebben kinderen waar we voor moeten zorgen. Maar als we konden kiezen, zouden we dan heeel stiekem het toch niet anders doen? Stel dat je vanavond met je vriedin in bed ligt… en ze komt met je knuffelen. En je weet dat als je met haar zult vrijen vanavond, dat ze zwanger raakt. Zou je dan vanavond met haar vrijen? En als je weet dat het huis dat je morgen gaat bekijken, je een paar jaar later kopzorgen gaat geven wanwege de stijgende hyptoheekrente? En als je zou weten dat als je zo meteen naar dat eitje zwemt, je over negen maanden geboren gaat worden… zwem je dan nog zo hard? Misschien drastische vragen, maar ik vraag me écht af of idealen niet met de dag aangepast worden. En zo ja… waarom worden ze dan idealen genoemd? Is een ideaal niet iets waar je jarenlang naartoe werkt, waar je dingen voor opgeeft, anderen voor moet teleurstellen… iets waar je jezelf helemaal voor geeft? En is dat ook niet zo met een mening? Ik had vroeger een vriendin die absoluut tegen kinderen was. Zij wilde per se geen kinderen. De wereld was verrot en zij wilde een kindje dat niet aandoen. Bovendien vond ze zichzelf egoïstisch om zich voor een kindje te veranderen. Nu, een paar jaar later, heeft ze toch een kindje. Ik kon het niet geloven toen ze het schreef. Want als er iemand tegen kinderen was, dan was zij het wel… En een paar jaar geleden, toen ik studeerde en mijn menstruatie wat te laat kwam, zat mijn toenmalige vriendje heel erg in de rats omdat hij op dat moment geen kinderen wilde. Toen we er op een avond over spraken kwam de aap uit de mouw. Hij wilde eigenlijk helemaal geen kinderen. Uiteindelijk bleek er niks aan de hand te zijn. Via Hyves ben ik erachter gekomen dat hij onlangs papa is geworden. Leve de idealen. Vroeger kon ik me geen voorstelling maken dat ik kinderen zou hebben. Ik zag mezelf absoluut niet als moeder. En nu nog steeds niet. Ik heb niks tegen kinderen, maar op de een of andere manier kan ik me geen enkele voorstelling maken dat ik ook mijn kindje in mijn armen zal houden. Als ik een baby in mijn armen heb, kan ik echt wel een gevoel erbij hebben, maar datzelfde gevoel heb ik als ik naar de muziek van Yann Tierssen luister. Als ik ooit kinderen zou hebben zouden dat denk ik de kinderen zijn die iemand anders al heeft. Maar aangezien ik een lieve vriend heb die ook niet veel met kinderen heeft blijven we voorlopig maar gewoon kinderloos. Ik weet niet of het een bepaalde angst is of dat ik gewoon echt een van die weinige vrouwen ben die niet zoveel met kinderen heeft. Maar ja, dat ik abnormaal normaal ben dat wist ik al…

Mijn moederland

De wind waait door mijn haar, en vormt tranen in mijn ogen. Ik kijk naar het water waar de zon over blinkt. Het is fel en ik moet mijn ogen dichtknijpen. Elke keer als ik hier ben overvalt me het verlangen om te blijven. Vogels vliegen op, worden nagekeken door een enkele schaap. De reiger staat op wacht en moeder zwaan schaart haar kinderen bijelkaar.

Mijn jeugd ligt hier, in deze streek. Ik ken de mensen, hun nukken en hun gevoel. De letter ‘n’ die zeker moet worden uitgesproken als het ook maar even kan, ik ken het accent. Hier heeft men het over frikbille en kun je pulletjes zien zwemmen. Hier deed ik mijn eerste stapjes en ging ik voor het eerst naar school. Ik verborg me achter mijn moeders rokken, maar langzaam aan werd dit mijn toneel.

Ik heb het verafschuwt, ik hield er niet van. Ik begreep de mensen niet en zij mij niet. We konden het niet met elkaar vinden en uiteindelijk heeft de zwakste schakel het veld geruimd. Lange tijd heb ik gedacht sommige mensen mij aan dit apart stukje Nederland bonden. Maar dat is het niet alleen, zo voelde ik vandaag. Ondanks dat gebouwen verdwijnen en de mensen veranderen kan ik mijn afkomst niet aanpassen en ik weet:dit is mijn land, mijn moederland, mijn noord-moederland.

l’amitié perdue ou retrouvée?

Het is een aantal jaar geleden dat ik haar voor het laatst heb gezien en ik ben een tijdje op zoek geweest naar haar, maar ik denk dat ik haar nu gevonden heb. Een oude klasgenoot van vroeger. Ze was mijn vriendin, we hebben heel wat vriendinnengeheimen gedeeld. En opeens verhuisde ze, naar een ander land. Ik heb daarna eigenlijk nooit goed meer andere vriendinnen durven maken, bang dat ze ook zomaar weg zouden gaan. Ik was boos, onredelijk boos, want ik bleef achter en zij ging een nieuw leven tegemoet. Ze schreef me nog een paar brieven, en ze schreef dat ze opeens weer zou verhuizen. Ze schreef haar neiuwe adres erbij. En die brief raakte ik kwijt. Ik kon het nergens meer vinden. Ik nam aan dat zij wel weer zou schrijven. Maar dat deed ze niet, althans, ik heb ze niet ontvangen. Het is wel eens door mijn hoofd gegaan dat mijn moeder de brief onderschept zou kunnen hebben, ze vond haar altijd net iets te brutaal en ze vond haar niet ‘bij mij passen’ als vriendin. We waren ook heel erg anders: ze was erg extravert, ze zei wat ze vond en als je het er niet mee eens was had je pech. Ik was een grijze muis en keek wel tegen haar op. Mijn vriendin zei dat ik niet alles hoefde te vinden wat mijn ouders vonden. Dat was tegen het zere been van mijn moeder. Dus vandaar de gedachte, maar ik kan me niet voorstellen dat ze het daadwerkelijk zou doen.

In mijn studententijd had ik het druk. Met studeren. De beest uithangen deed ik niet echt. Er waren twee medestudentes die wel op Sara leken: de ene in gedrag en de andere in uiterlijk. Ik hield altijd een beetje de boot af, bang dat ze opeens weg zouden gaan uit mijn leven. En net toen ik me bedacht dat dat eigenlijk onzin was en dat ik daar geen levenslang ‘trauma’ van moest maken en gewoon vrienden moest maken, verliet de een van hen de faculteit, begon met een andere studie en zou zeker contact houden. Right… nooit meer iets van gehoord.

Na mijn studie begon het toch wel te knagen en ik probeerde te achterhalen waar ze in eerste instantie had gewoond. Het was zoeken naar een speld in een hooiberg. Met klasgenoten uit die tijd had ik geen contact meer en in die tijd was er nog geen hyves. Ondertussen ging mijn relatie uit, ik ging weer bij mijn ouders wonen en ik snuffelde vaak op zolder om te kijken of ik ergens nog oude brieven kon vinden met een oud adres. Niks meer. Ik gaf het een tijdje op. Tot ik op een avond een liedje hoorde dat we samen eens hadden gezongen toen we aan het kano-varen waren. Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen en besefte me dat ik haar vreselijk miste. Die nacht droomde ik van haar en de volgende dag ging ik na mijn werk het internet op om te speuren. Résultat zéro. De daarop volgende weken bleef ik zoeken tot ik het op een gegeven moment weer opgaf. Ik kreeg al visioenen dat ik op TV bij ‘memories’ te gast was. Maar dat ook zij niets konden vinden. Nachtmerries…

Vorige week heb ik wat mensen uit mijn schooltijd die ik op Hyves heb gevonden, gevraagd of zij nog iets over haar weten, niemand wist het. Toch ga ik zoeken op het internet. En opeens kom ik terecht op een internetsite waar ik haar naam en de naam van haar ouders tegenkom. (deze zijn niet hetzelfde omdat zij de naam van haar echte vader altijd heeft aangehouden en haar moeder heeft de naam van haar nieuwe man aangenomen). Ik heb het bedrijf meteen een mail gestuurd met uitleg wie ik ben en waarom ik mail. Ik wacht vol spanning op antwoord. Zou het haar zijn of zit ik me blij te maken om niks? En hoe zou ze reageren? Zou ze mijn naam nog kennen en zou ze mij ook gemist hebben of zou ze denken ‘God, ja, met haar heb ik ooit nog in de klas gezeten’? Aan de andere kant is het ook wel weer eng… stel dat ze een raar mens is geworden en doet ze uit de hoogte? Of heeft ze ondertussen alles gedaan waar ze vroeger zo op tegen was? (trouwen, kinderen krijgen…) Misschien moet ik het beeld dat ik van haar heb, gewoon koesteren en bewaren. Of zou vriendschap na zoveel jaar onderbreking ook nog een kans hebben?

 

De steen

Een tijdje terug heb ik van mijn vader een steen gekregen. Het is een steen van mijn kleuterschool. De kleuterschool is pasgeleden afgebroken en ik wilde er een tastbare herinnering aan houden. Ik weet niet uit welk gedeelte van het gebouw de steen komt, maar het symboliseert voor mij een stukje jeugd waar ik niet zo veel meer van weet, maar waarvan ik wel een heel veilig gevoel bij heb. De kleuterschool was vlak bij mijn huis, ik kon er zo lopend heen. Ik moest 2 steegjes door en dan zag ik het al. Eén keer ben ik terug naar huis gekomen. Ik kon de school niet vinden want ik zag niets. Mijn moeder nam me mee aan de hand en zei dat dat wolken waren die naar beneden kwamen omdat de wolken zwaar waren. Mist was helemaal niet eng, het waren gewoon wolken. Ik liet mijn moeders’ hand los en dartelde naar school. Ik vond het heel bijzonder, dat ik in de wolken mocht lopen.

Tijdens mijn kleuterschooltijd werd ik een keer geconfronteerd met mijn eigenzinnigheid, die ik gelukkig nooit ben verloren. Ik mocht een nieuwe jurk aan en ik mocht hem zelf aan doen. Mama zei nog dat ik eerst mijn ondergoed moest aan doen, mijn sokken en mijn bloesje. Daarna pas het jurkje. ‘Ja mama’ dacht ik toen. Maar toen ik op school kwam merkte ik dat ik me wel heel vrij onder mijn jurkje kon bewegen. Ik was mijn broekje vergeten. Gelukkig had juf Lida nog een broekje liggen voor kinderen die een ‘ongelukje’ hadden gehad.

Arme juf Lida… zij was erbij toen ik breathholding had. Dat is een aandoening bij kleine kinderen die het idee hebben dat ze door middel van het inhouden van hun adem hun zin kunnen doordrukken. Ik heb diep respect voor mijn moeder omdat ze er heel goed mee omging en thuis gebeurde het niet veel, maar op de kleuterschool gebeurde het op een dag. Gelukkig had de juf duidelijke instructies gekregen van mijn moeder en kon ze het goed oplossen.

Op de kleuterschool zat ik in de vissengroep. Elk groepje tafeltjes had zijn eigen dieren. Waarom de vissen mij het beste bij zijn gebleven weet ik niet. Misschien vond ik de tekening die boven onze tafeltjes hingen wel het mooiste.

Mocht ik dement worden ooit, komt het misschien terug als ik de steen zie.