Gefeliciteerd

Zoals altijd kan ik er niet bij zijn dit jaar. Voel je je ook een jaar ouder of is je lichaam net zo jong nog als je geest? Of zijn ze ouder geworden in de jaren dat we elkaar niet hebben gezien? Ik hoop dat er wat familie van je bij zal zijn en dat je een leuke dag hebt.

Ik weet dat ik al heel lang niet meer in je gedachten ben, maar elk jaar op deze dag denk ik wel aan jou. Dan denk ik aan jij en ik en aan de zomerse avonden door de straten van E. De wind die ons deed glimlachen en vertrouwd aanvoelde. De onbezonnenheid, de vrijheid. De twijfels en zorgen waren voor morgen. Er zijn heel wat dingen veranderd. Ik ben wat woningen verder en ondertussen heb ik ook geen banden meer in E. Ik moet mijn verdriet erover nog uiten, maar ik stop het weg en denk aan andere dingen. Want ik wil niet wegkwijnen, denkend aan vroeger toen tegenwoordig alles beter was.

De lucht is hier blauw en tekent mooi af tegen de helgekleurde bladeren van de boom voor het huis, je zou het eens moeten zien. Ik weet zeker dat je er oog voor hebt. Mag ik je een keer fotograferen? Dan huur ik een studio en zorg ervoor dat de zon schijnt en mooi uitkomt op je huid. Met wat photoshop filter ik zo de jaren er tussenuit. Geen mens die het ziet.

Maar zeg eens eerlijk… denk je nog wel eens aan mij? Aan hoe het was en aan hoe het had kunnen zijn? Als tijd en afstand weg zou vallen, staat jouw deur nog open, of gooi je hem in mijn gezicht dicht?

Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik je nog zo voor me zien. In gedachten wordt nooit iemand ouder en qua gevoel ook niet. Dus laten we vieren dat je vandaag (nog) niet jarig bent.

X

Warm, heet, wauw!

Ik neem aan dat heel veel mensen het over het weer hebben… normaal doe ik dat dan juist niet, maar het volgende heeft er denk ik wel mee te maken… Vrijdag na het werk reed ik naar huis in de auto. Het was warm, erg warm. Ik had het raampje open en was wat geïrriteerd omdat mijn voorganger niet door wilde rijden. Verderop zag ik het licht op rood springen en baalde inwendig. Bij de oversteekplaats voor fietsers kwam een jongeman met een scooter aangelopen. Omdat ik verderop toch niet door kon rijden liet ik hem voorgaan. De jongeman keek me aan en ik keek hem aan. Hij stak over, leek te aarzelen en stopte vóór mijn auto. We keken elkaar nu recht aan. Op de één of andere manier keek hij bewonderend en zei alleen maar ‘wauw!’ Verderop sprong het licht op groen en ik trok op met een glimlach van oor tot oor. Dat was nou eens een leuk begin van het weekend, en het kon nu al niet meer stuk! In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de jongeman nog blijven kijken, en ik bleef hem via mijn achteruitkijkspiegel aankijken totdat ik de hoek omging.

Deze jongen heeft het goed begrepen… in plaats van een flauw gefluit, een vrouw-onvriendelijke opmerking waarbij je je gevleid zou moeten voelen deed hij iets wat ik totaal niet verwachtte en wat leuk uitpakte! Mannen leer hier iets van!

Abnormaal normaal

Hoop liefde en leven voor je idealen… het is de rode draad in de musical ‘Les Misérables’. De film heb ik gezien, met Gérard Dépardieu en Virginie Ledoyen. Ik vraag me af… wie leeft er tegenwoordig alleen nog voor zijn idealen? We hebben ons werk, we hebben onze hypotheek, we hebben kinderen waar we voor moeten zorgen. Maar als we konden kiezen, zouden we dan heeel stiekem het toch niet anders doen? Stel dat je vanavond met je vriedin in bed ligt… en ze komt met je knuffelen. En je weet dat als je met haar zult vrijen vanavond, dat ze zwanger raakt. Zou je dan vanavond met haar vrijen? En als je weet dat het huis dat je morgen gaat bekijken, je een paar jaar later kopzorgen gaat geven wanwege de stijgende hyptoheekrente? En als je zou weten dat als je zo meteen naar dat eitje zwemt, je over negen maanden geboren gaat worden… zwem je dan nog zo hard? Misschien drastische vragen, maar ik vraag me écht af of idealen niet met de dag aangepast worden. En zo ja… waarom worden ze dan idealen genoemd? Is een ideaal niet iets waar je jarenlang naartoe werkt, waar je dingen voor opgeeft, anderen voor moet teleurstellen… iets waar je jezelf helemaal voor geeft? En is dat ook niet zo met een mening? Ik had vroeger een vriendin die absoluut tegen kinderen was. Zij wilde per se geen kinderen. De wereld was verrot en zij wilde een kindje dat niet aandoen. Bovendien vond ze zichzelf egoïstisch om zich voor een kindje te veranderen. Nu, een paar jaar later, heeft ze toch een kindje. Ik kon het niet gelovern toen ze het schreef. Want als er iemand tegen kinderen was, dan was zij het wel… En een paar jaar geleden, toen ik studeerde en mijn menstruatie wat te laat kwam, zat mijn toenmalige vriendje heel erg in de rats omdat hij op dat moment geen kinderen wilde. Toen we er op een avond over spraken kwam de aap uit de mouw. Hij wilde eigenlijk helemaal geen kinderen. Uiteindelijk bleek er niks aan de hand te zijn. Via Hyves ben ik erachter gekomen dat hij onlangs papa is geworden. Leve de idealen. Vroeger kon ik me geen voorstelling maken dat ik kinderen zou hebben. Ik zag mezelf absoluut niet als moeder. En nu nog steeds niet. Ik heb niks tegen kinderen, maar op de een of andere manier kan ik me geen enkele voorstelling maken dat ik ook mijn kindje in mijn armen zal houden. Als ik een baby in mijn armen heb, kan ik echt wel een gevoel erbij hebben, maar datzelfde gevoel heb ik als ik naar de muziek van Yann Tierssen luister. Als ik ooit kinderen zou hebben zouden dat denk ik de kinderen zijn die iemand anders al heeft. Maar aangezien ik een lieve vriend heb die ook niet veel met kinderen heeft blijven we voorlopig maar gewoon kinderloos. Ik weet niet of het een bepaalde angst is of dat ik gewoon echt een van die weinige vrouwen ben die niet zoveel met kinderen heeft. Maar ja, dat ik abnormaal normaal ben dat wist ik al…