Wie ben je?

Ik speel elke dag een rol… ik ben de vriendin van, de dochter van… ik ben werknemer bij een bedrijf… waar ik ook die collega ben en waar ik de helpende hand ben. Maar al die rollen… in welke rol pas ik het beste? Of moet ik het zien als een geheel? Dat ik al die dingen tegelijk ben? Als ik in een winkel sta ben ik een klant, maar op mijn werk help ik ook klanten.

Als klap op de vuurpijl speel ik ook nog als hobby toneel. Daar meet ik me ook nog eens vrijwillig allemaal rollen aan. Zo ben ik eens een gevangene geweest, een werknemer die steeds meer ruimte innam, een circusartiest die aan het solliciteren was en moest ik eens een fiets kopen bij de bakker. Een bakkersfiets… en oh ja, bovendien spreek ik geen woord Frans.

Ik vraag me af in welke rol ik het beste pas. En of ik in de toekomst nog veel andere rollen ga spelen. Welke rollen spelen anderen eigenlijk allemaal en hoe ervaren zij dat?

Ik denk dat ik pas écht mezelf ben als ik thuis, in het donker, in mijn stoel zit. Huispak aan, geen chique truitje met een leuk colletje, gewoon haar los en bril af. Gewoon ik. Zou die rol nog vrij zijn?

Onderonsje

Ik loop over het strand, mijn spieren doen pijn. Het zand is rul en met moeite ga ik vooruit, mijn gewrichten doen pijn maar ik zet door. Ironie… ik ben geen 18 meer, maar 81. Dan zie ik haar en komt ze me in de verte tegemoet. God, wat ik slank toen ik 18 was, gaat het door me heen. Dat truitje stond me toen eigenlijk heel erg leuk. Toch voel ik de woede in mij opkomen. Als ze bijna bij mij is, zelfs bijna voor me staat, haal ik uit. Ik zie de verrassing in haar ogen als mijn vlakke hand tegen haar wang aan knalt. Ze is verbijsterd en kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Dit is voor deze afgelopen avond, omdat je deze keer niet hebt gedaan wat je hart je heeft ingegeven. Het heeft je toekomst drastisch veranderd en je wordt bedankt,’ bijt ik haar toe. Meteen wens ik dat ik niet zo hard had geslagen. Mijn vingers komen als rode striemen in haar wang te staan.

Even ben ik bang dat ik ook de volle laag krijg, maar ze pakt mijn hand en legt die tegen haar wang, de andere kant nu. Ze herstelt zich snel. ‘Sla me dan nog maar een keer,’ zegt ze zachtjes,’ want ik denk dat ik nog vaker mijn hart niet volg, maar mijn verstand’. Ik ben sprakeloos. Waarom is ze niet boos, waarom slaat ze niet terug, vraag ik me af en ik kijk in haar ogen.

‘Toe maar, sla me nog maar een keer’, moedigt ze me zelfs aan. ‘Ik ben me heel bewust van de keuze die ik vanavond had, en mijn eerste ingeving was om ervoor te gaan, maar ik heb het niet gedaan. Als ik het wel had gedaan, dan zou jij nu een heel ander persoon zijn geweest, daar ben ik van overtuigd. Maar als ik zo naar je kijk: 81 jaar, niet zo veel rimpels in je gezicht, een twinkeling in je ogen, nette kleding, dan denk ik dat we het niet zo slecht hebben gedaan. Ik weet wat je hebt meegemaakt en natuurlijk had het anders kunnen zijn. Maar als ik deze keuze van deze avond niet had gemaakt dan stonden we nu niet zo tegenover elkaar.’

Dit meisje verbaast me. Wat is ze verstandig. Samen zitten we wat in het zand, tekenen we huisjes en hartjes, wetend dat er in de morgen niets meer van over is omdat het water onze vingerafdrukken tot zich heeft genomen. Ze vertelt me over wat ze wil doen en ik herinner me mijn jeugdwensen weer. Vergeten namen komen weer bovendrijven en anderen waren lang niet zo belangrijk als dat ik in mijn herinnering had. Als ik vertel wat ik heb gedaan troost ze me als ik het moeilijk heb.

Tegen de ochtendschemering nemen we afscheid. Ze biedt me aan om weg te brengen, maar het is niet nodig. Ik omhels haar stevig, kus haar vier keer op de wangen en weet dat ik haar niet meer zal zien. Ik wuif haar na en ze kijkt vier keer om.

Als ik haar niet meer zie, wacht ik twee volle weken, ik ben dan 82. Dan loop ik het water zover in zodat de stroom mij mee kan voeren…

Misschien… misschien niet

Iemand op TV had het over zijn grote angst. Ik ben toen gaan nadenken over wat mijn grootste angst is. In veel opzichten ben ik net een normale vrouw: spinnen zijn eng want ze kunnen zo je tenen eraf bijten, maar aan de andere kant: muisjes zijn wel weer lief. Mensen kunnen wel een geintje met me uithalen en ik ben niet zo’n miep dat als ergens het woordje ‘tiet’ valt dat ik meteen mijn advocaat zal bellen. Dus bang voor dat soort conversaties ben ik ook niet. Ik ben eigenlijk niet zo bang aangelegd.

Ik denk dat mijn grootste angst is dat er iets met mijn partner gebeurt, of met mijn ouders. Maar nog erger, en daarin zullen velen zich herkennen, is een de angst om alleen over te blijven. Voor mij geen eeuwig leven, geen drankje om mijn leven een flink aantal jaren op te krikken. Als het mijn tijd is, kan ik er toch niets aan veranderen, dan moet dat gewoon zo zijn. Mijn grote angst is echter wel, dat als ik dood ben, of liever gezegd, nog net voordat ik dood ben…, niemand mij meer kent. Mijn ouders weg, mijn partner weg, neefjes en nichtjes, ooms en tantes… niemand die kan vertellen over wie ik ben en wat ik belangrijk vond in het leven. Dat ik kriebels kreeg als ik mijn hand in een grote zak met graankorrels steek om er doorheen te woelen, dat ik liedje nummer 5 van de cd van filmmuziek van Amélie graag wil laten horen als ik dood ben, de reden dat ik Frans ben gaan studeren ooit en sindsdien geen dag zonder ‘Frans’ te hebben geleefd, of dat niemand weet waarom ik zo van de muziek van Sting hou. En dat er maar weinig mensen zijn van wie ik kriebels krijg als ik ze alleen maar hoor praten. Of waarom deze weblog Merle heet en waar ik dat vandaan heb gehaald… of dat niemand weet dat ik liever melk drink dan alcohol en dat ik een wat grotere moedervlek op mijn rechterheup heb zitten waaraan mensen mij kunnen herkennen mocht ik ooit geïdentificeerd moeten worden.

Of misschien omdat niemand dan weet dat ik emotioneel kan worden van een schilderij, een boek of een foto. Er hoeft maar een klein dingetje te zijn wat me in het hart raakt en ik moet een traan wegslikken. Of dat ik er niet tegen kan als ik een man op TV zie huilen of in het echte leven, omdat ik dan mezelf moet inhouden om niet mee te gaan huilen. Of waarom ik spullen per se wil bewaren omdat ik bang ben een stukje herinnering weg te gooien, herinneringen aan mijn jeugd, aan andere tijden, wellicht betere tijden. Dat elke keer als ik iets weggooi, ik een stukje van mezelf weggooi.

Misschien, als ik morgen dood ga, weten veel mensen niet wie ik écht ben. Ik heb het wel geprobeerd om mijn mening of opvattingen écht duidelijk te maken ondanks dat het andere mensen pijn doet.

Misschien kunnen dit soort dingen dan ook maar beter meegaan in mijn graf. Maar misschien ook niet…

La vita è bella

Ik heb het warm, heel erg warm. Ik stap de sauna uit en loop naar mijn stapeltje kleding dat ik al heb klaargelegd. Ik smeer me in met een of ander lekker ruikend smeersel en kijk op mijn telefoon. Helaas… je komt niet. Ik schrijf terug dat het dan wellicht een andere keer word. Ik kleed me aan en fohn een beetje mijn haren. Ik stap in de auto en zet de muziek hard aan. Ik kan niet meezingen, maar lalala heel hard mee. De muziek is opzwepend en ik wil de wind voelen. Ik draai mijn raam open en steek mijn hand naar buiten. Het regent. Ik draai mijn raam helemaal open en lalala naar de auto naast me. De man blijft recht voor zich uit staren en doet alsof hij mij niet ziet. Ik zet de muziek wat harder. Stoplicht. Nog harder. Mijn keel doet pijn, maar ik blijf doorgaan. Ik voel dat de regen op mijn dijbeen terecht komt. Het kan me niks schelen. Het is de natuur en de regen voelt fijn. Ik hou mijn hoofd een stukje uit het raam en besef me dat ik leef. Ik weet niet of het door jou komt, of door de regen. Misschien de muziek. Het kan me niet schelen maar ik leef.

Ik leef.

Sois comme Dieu

Je sais pas, ce que je voudrais te dire

Je sais pas, ce que je voudrais de toi

Je sais pas, ce que tu veux de moi

Est-ce ta voix

Qui m’a rendu folle

Est-ce ma propre voix

Qui m’a rendu folle

Je ne veux pas que ça s’arrête

Mais ça ne pouvait pas continuer ainsi

Je n’ai jamais voulu provoquer

Quoi que ce soit

Dans nos idées, on était deux esprits libres

Mais on est deux esprits prisonnées

Gardons surtout nos esprits télépathiques

Tu seras dans mon coeur

L’oiseau

De vogel komt uit zijn ei

En wordt gevoed door de ouders

De vogel zit in het nestje en ziet

Elke dag zijn ouders wegvliegen

En weer terugkomen met eten

Alles wat hij hoeft te doen

Is wachten, eten en slapen

Tot op een dag

Er een onfeilbaar verlangen

Wordt aangewakkerd om weg te gaan

Ondanks dat het nestje lekker warm is

En er elke dag eten is

De vogel vliegt ondanks deze zekerheden toch uit

Om de wereld in te vliegen

Vol gevaar

Hij kan worden opgegeten door een poes,

Worden neergeschoten of, als er een valse start is,

Gewoon niet verder komen dan de eerste paar takken

Om dan meteen neer te vallen om niet meer op te staan

Maar meestal spreidt hij zijn vleugeltjes en vliegt weg

Skyhigh

En toch…

Zou de vogel ooit niet een seconde terugverlangen

Naar zijn warme nestje

En zijn ouders

Die hem onvoorwaardelijk elke dag

Een wormpje kwamen brengen?

Le lit

Dormir sert maintenant à oublier

Quand je dors, je me rend compte de rien

Et ça me rend heureuse

J’étais sur le fil de qui-vive

Et la vie m’a rejeté sur terre

Je t’en supplie

Laisse-moi dormir

Een toast

Eergisteren dronk ik er een tegen de schrik

Gisteren dronk ik er een tegen de angst

Vandaag drink ik er een op het leven

Morgen drink ik er een… op jou?

Get the picture

Waar zijn je gedachten écht, als je zegt dat je aan mij denkt

Wiens naam zit er in je hoofd, als je de mijne in extase zegt

Waar zouden je fantasieën zijn, als je met mij zou vrijen

Wie zou je zien als ik recht in je ogen zou kijken

Wie zal er B zeggen, als jij A hebt gezegd

Of kijk je stiekem naar een zeemeeuw

Die hoog door de lucht zweeft

Terwijl wind hem draagt

Met gespreide vleugels

Om weg te gaan

Adeus

Ranger pour survivre

J’ai nettoyé la chambre et j’ai rangé le chaos dans ma tête. J’ai mis mes idées folles dans un placard fermé à clé. Pour l’instant, je ne sais plus où se trouve la clé. J’ai mis mes souhaits à côté de mes rêves. Au-dessous, il y a mes désirs et au-dessus, il y a de l’espace. Ça me donne un peu d’air.

Un jour, je sais que je vais retrouver la clé du placard. Et je sais qu’un jour, je vais ranger le tout différemment. Peut-être. Ranger, ça m’aide à survivre le moment, à survivre ma vie aujourd’hui et demain.

Mais au-dessous de mon lit, j’ai retrouvé après avoir rangé encore de la poussière. Apparémment, je n’ai pas réussi à nettoyer le tout…