Deel 1

Ze leest een boek tegen de oude boom. De bladeren zorgen dat ze in de schaduw zit en het geeft wat koelte. Hoewel het boek spannend is, kan ze zich niet concentreren. Af en toe leunt ze met de achterkant van haar hoofd tegen de dikke boomstam aan en sluit haar ogen. Zo zit ze een tijd, ze weet niet hoelang. De minuten tikken weg, en de uren. Geen idee van tijd. Dan geritsel. Ze heeft geen zin om haar ogen open te doen, de droom is veel te tastbaar. ‘Hier zit je dus heel vaak als ik je niet kan vinden…’ Ze dagdroomt nog een fractie van een seconde verder. Loom opent ze haar ogen en kijkt naar hem op. Zijn haar zit door de war, zijn stopdas half af. Ze glimlacht naar hem. Hij kijkt haar doordringend aan. Haar adem stokt in haar keel. Even kan ze niet geloven dat ze weer terug is in de werkelijkheid. Dan hervat ze zichzelf, zoals altijd. Ze maakt aanstalten om op te staan, maar hij gebaart haar te blijven zitten. ‘Wat ben je aan het lezen?’ vraagt hij, terwijl hij naar haar toe loopt om vervolgens naast haar te gaan zitten. Ze laat hem haar boek zien. Het zal hem weinig zeggen. Hij is echter geïnteresseerd en vraagt haar te vertellen waar het over gaat. Aarzelend vertelt ze over de hoofdpersoon. Als ze zo in het verhaal zit, beseft ze dat ze het ook over zichzelf heeft. Ze kijkt hem van de zijkant aan, zijn gezicht is een tint donkerder aan de onderkant, bij zijn kaak. Stoppeltjes beginnen weer door te komen, hoewel zichtbaar is dat hij zich vanmorgen geschoren heeft. Ze is blij dat ze hem weer ziet, ze heeft hem intens gemist. Hij lijkt iemand anders, maar toch dezelfde persoon. Ze onderdrukt de neiging om haar hand tegen zijn kaak te leggen om het te voelen. Ook onderdrukt ze de neiging om haar hoofd op zijn schouder te leggen, zoals ze zo vaak deden. Ze maakt het zichzelf alleen maar lastig. Pas als hij haar aankijkt, beseft ze dat hij een vraag stelde. ‘Sorry, ik heb je vraag niet gehoord’. Als hij in de lach schiet, vraagt ze zich af wat zo grappig is. ‘Precies wat ik bedoelde’, grinnikt hij. ‘Ik vroeg je waarom je zo afwezig bent de laatste tijd. Je hoort mijn vraag niet eens…’ Zijn lach blijft hangen als ze merkt dat het bloed naar haar hoofd stijgt. Zou hij iets hebben gemerkt? Is het een strikvraag? En waarom raakte ze verdorie zo in paniek bij deze vraag?  ‘Ik eh… heb het druk met werk’ stamelt ze er tenslotte uit. Zijn lach verstomt een beetje. ‘Nog steeds? Net als een paar weken geleden? Kom op, er moet meer zijn.’ Ze weet niet meer wat ze moet zeggen. Ze schrikt als hij haar handen pakt. Het voelt zo goed, maar ook zo verkeerd. Ze wil haar handen uit zijn greep halen, maar ze houden haar stevig vast. ‘Nee schat, je moet het me vertellen.’ Hij kijkt haar aan op een manier waarop ze vroeger rustig van werd. Het wakkert het onrustige gevoel alleen maar aan. Waarom wil hij het per se weten? Hij moet niet zo  doordraven. Ze rukt haar handen los en staat op. Ze wil naar huis, weg van deze plek, weg van zijn warme handen, zijn zachte huid, zijn sexy stem. ‘Valérie…’ zijn stem klinkt verontrust, bezorgd. Bah, wat heeft ze daar een hekel aan, ze kan echt wel voor zichzelf zorgen. Ze hoort dat hij achter haar aan komt, en plots moet ze denken aan zijn mooie, glimmende  schoenen, waarmee hij nu achter haar aan loopt door de bossen, en zijn pak, gemaakt om mensen te imponeren, zoals het haar imponeerde toen ze hem voor het eerst in pak zag. Het eerste moment dat ze verliefd op het werd. Blaadjes ritselen tegen zijn jasje aan en voorzichtig kijkt ze om, zodat ze kan inschatten hoe dicht hij achter haar is. Ze kent dit gebied perfect. Zo ongeveer elke steen en boom kent ze, hij een stuk minder. Hij ligt iets achter, maar ze weet dat hij vastberaden is. Opeens is hij vlak achter haar en pakt haar ruw bij haar schouder. Haar bandje van haar zomerjurk glijdt af en als ze zich beseft dat ze niet aan hem kan ontsnappen, draait ze zich om. Hij heeft weer die bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. Hij heeft haar schouder nog steeds vast en ze voelt zijn koele hand op haar huid. Ze verlangt zo hevig naar hem, dat ze hem niet durft aan te kijken. Hij zou het zien. Alles zou tussen hen veranderen. Geen beste vrienden meer, geen maatjes meer. Verliefdheid gaat over, dat weet iedereen. Het kan een jaar duren, een paar jaar, maar geen mensenleven. En zij was heel haar mensenleven al bevriend met hem. Ze hadden samen gespeeld, samen naar school, samen gestudeerd, hoewel beiden een andere richting. Hij was meer zakelijk, zij een echt gevoelsmens. En op zichzelf. Ze werkte voor een uitgever, hij had een bedrijf. Ze waren elkaar nooit uit het oog verloren. Toen er vriendjes in het spel kwamen, vond ze zijn mening belangrijker dan die van haar ouders. En zij moest eerlijk oordelen over zijn vriendinnen. Nooit had ze zich daarbij ongemakkelijk gevoeld, het was als een natuurlijk verloop gegaan, zoals je weet dat er na de nacht weer daglicht komt. Maar sinds een paar maanden op het moment dat hij zijn eigen zaak opende en haar vol trots zijn eerste echte op maat gemaakte pak toonde, veranderde iets wezenlijks in haar. Ze zag hem minder omdat hij het druk had met de opstartfase van het bedrijf, maar dat kwam haar goed uit want ze was erg in de war. Ze herkende de verliefdheid meteen, hoewel het nooit zo hevig was geweest. Ze nam afstand van hem, om hun vriendschap te beschermen, om hem niet kwijt te raken. Maar ze vergat dat hij door haar heen kon kijken, dat hij aan haar ademhaling kon horen of ze blij, verdrietig of boos was. Hoe kon ze hebben gedacht dat hij het niet zou weten? Of in elk geval niet zou merken? Ze had gedacht dat , nu ze hem twee weken niet had gezien, het wel zou afzwakken. Maar ze besefte dat dat niet het geval was, nu hij zo dicht bij haar stond, zijn hand op haar blote huid, ogen die bezorgd stonden. Ze wist precies hoe hij zou kijken. Ze kon het niet meer. Ze wilde het niet meer. Als in een laatste poging probeerde ze zich los te rukken uit zijn greep, maar het maakte dat hij haar alleen maar steviger vast hield. Ze barstte in tranen uit en hij trok haar naar zich toe, ze sloeg met haar vuist als in een wanhoopsgebaar tegen zijn borst, om hem proberen weg te duwen. Het lukt haar niet. Hij drukt haar hoofd tegen zijn borst en kust haar haren. Hij wiegt haar in zijn armen, veegt het haar uit haar gezicht en legt zijn handen op haar beide wangen en dwong haar zo om hem aan te kijken. ‘Ik heb je zo gemist’ fluistert hij. ‘Het is zo druk geweest, maar je bent geen seconde uit mijn gedachte geweest. Ik had je willen bellen voor en na elke moeilijke bespreking, ik wilde met je praten, ik wilde dat je bij me was als ik een zakelijk diner had. Ik wilde je in mijn appartement aantreffen als ik na een lange dag de deur open deed. Ik wilde  naast je liggen, zoals we vroeger altijd deden, maar dan naakt.’  Even deed Valérie haar ogen dicht. Ze kon het niet goed bevatten wat hij tegen haar zei. ‘Jaag me niet weg, alsjeblieft. Ik zal de gedachte aan jou en mij verbannen, maar ik wil dat ik eerlijk tegen je kan zijn. Ik weet dat je altijd vond dat vriendschap en verliefdheid niet samen kunnen gaan en voor onze vriendschap is me zo dierbaar, nee… jij bent me zo dierbaar dat ik zal proberen om je uit mijn hoofd te zetten. Ik zal minder bij je langskomen, ik zal je niet meer zo aanraken zoals ik daarstraks deed, want ik merk dat je dat niet fijn meer vindt, hoewel je er vroeger nooit zo gespannen op reageerde. Ik zal moeten accepteren dat we geen kinderen meer zijn, dat jij geen meisje meer bent, maar dat je een prachtige vrouw bent geworden. Ik zal proberen om meer afstand tussen ons te laten groeien, maar jaag me niet weg, ik wil niet helemaal zonder je.’ Hij had zijn handen nog steeds tegen haar wangen, alsof ze een heel bijzonder object was. Ze kon niet geloven wat hij zei. Ze voelde hoe haar lichaam warm werd, nog warmer dan toen het daarstraks door de zon werd verwarmd. Ze kijkt hem aan en weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze wil het gevoel niet kwijt, de woorden die hij zojuist uitte blijven door haar hoofd schieten en het is alsof ze fracties van een film terugspeelt, woorden komen als flarden weer terug en blijven even vliegen. ‘Valérie…, ‘ zijn stem is hees en ze ziet dat zijn overhemd niet meer netjes zit. Ze plukt wat aan zijn jasje, en wil het boordje van zijn overhemd weer over zijn jasje leggen. Daarbij raakt ze zijn hals aan als ze zijn zachte huid raakt, voelt ze dat hij hierop reageert. Zijn adem gaat onregelmatiger. Ze ziet zijn halsslagader kloppen. Zonder erbij na te denken streelt ze met haar vingers zachtjes langs die ader. ‘Valérie…’zegt hij nog eens. Zijn stem is niet meer dan een fluistering. ‘Hier help je me niet echt mee.’ Zijn ademhaling gaat zwaarder en zijn armen laat hij naar beneden zakken. Meteen voelt ze de lucht weer tegen haar wangen, die onder zijn handen gloeiend zijn geworden. Hij stroopt zijn mouwen op, zucht, en zet een stap achteruit om zo een afstand te creëren. ‘Ik heb even wat tijd nodig, schat.’ Hij noemde haar al heel lang schat, maar nu kreeg het woord een andere lading. ‘Misschien is het beter om elkaar even niet te zien.’ Toen Valérie dit hoorde schoot haar hoofd omhoog. Ze wist dat ze het nú moest doen, anders zou ze er voor altijd spijt van krijgen. Maar áls ze het deed, kreeg ze er later ook misschien spijt van. Ze zette een stap naar voor om de afstand tussen hen weer te verkleinen. Ze zag de verwarring in zijn ogen. Ze legde haar hand op zijn schouder en aarzelend ging haar hand naar zijn wang, zoals hij ook bij haar had gedaan. ‘Meisje, meisje, wat wil je toch? Je duwt me weg, trekt me aan, nu raak je me ook aan. Als je niet ophoudt zal ik je moeten kussen en ik weet niet of ik daarna nog kan en wil ophouden. ‘ Ze kijkt hem recht in zijn ogen en nodigt hem uit met haar ogen. ‘Zeg me dat ik je niet mag kussen… Zeg het me, alsjeblieft, Valérie, zeg…’verder komt hij niet want hij drukt vol overgave zijn mond op die van haar, alsof hij in weken niet gegeten heeft en nu aanvalt op een tafel die volstaat met brood.’ Zijn handen gaan door haar haren, halen de kammetjes eruit die het bij elkaar houden en begraaft zijn vingers in de strengen. Ze kreunt als ze voelt hoe hij haar mond met zijn lippen opent. Hij blijft echter even wachten waardoor zij het initiatief neemt door met het puntje van haar tong zijn mond verkent en op zoek gaat naar zijn tong. Nu voelt ze uit zijn keel een kreun opkomen, of is het een grom? Ze schrikt van de passie die het bij haar teweeg brengt. Ze wil zich het liefst tegen hem aandrukken, maar nog altijd is ze bang dat het alleen een droom blijkt te zijn. Ze brengt haar handen naar zijn haar en drukt hem dichter naar zich toe en geeft zich zo over aan haar verlangen. Nu voelt ze dat zijn tong ook in haar mond dwaalt en ze proeft zijn frisse smaak. Zijn armen dwalen af naar haar rug en zonder dat hij druk uitoefent, drukt ze zelf haar borsten tegen hem aan. Weer kreunt hij, dit keer duidelijk hoorbaar. Op zijn beurt drukt hij met een hand haar onderlichaam tegen zich aan. Ze voelt duidelijk dat  hij opgewonden is. De stof van zijn broek en jasje is dun en ook haar zomerjurk stelt niet veel voor. Langzaam maar zeker duwt hij haar naar achter, heel berekenend, zonder zijn mond van de hare te halen. Opeens kan ze niet meer verder omdat ze tegen een boom staat. Hij zet zijn handen aan weerskanten van haar schouders. Dan, met veel moeite en tegenzin haalt hij zijn lippen van de hare. Hij houdt haar tegen als ze hem weer wil kussen. ‘Valérie… ik geef je nog een kans’, fluistert hij. ‘Ik wil je niet overvallen, ik wil dat jij net zo graag als ik wil. Ik kan het niet geloven. Alles zal veranderen tussen ons, en ik weet dat je er zo op tegen was, vroeger althans. Als je niet wilt, loop dan nu weg. Ik kan het niet meer, ik blijf hier staan. Het moet nu van jou komen. Ik moet weten wat jij wilt, want ik wil hier geen spijt van krijgen. Nooit.’ Zijn stem klikt ingehouden, hees.  Als antwoord draaide ze zijn stropdas aan de kant en begon zijn overhemd open te knopen. Zijn jasje duwde ze ondertussen van zijn schouders. ‘Ik verlang naar je’ zei ze. ‘Ik wil je hier kussen’ en ondertussen legde ze haar hand op de plaats waar zijn hart zat, ‘en hier’ en raakte zijn onblote borst aan. Ze wilde verder gaan met zijn knoopjes, maar hij trok aan zijn stropdas en gooide hem af. Haar handen trokken nu zijn overhemd  uit zijn broek en hij rukte zijn overhemd open.  Twee knoopjes die nog vast zaten vlogen ervan af. Hij boog zich naar haar toe en drukte zijn mond op die van haar, veeleisender nu. Vol van de passie opende hij haar lippen weer met zijn mond en nam bezit van de hare. Haar handen lagen op zijn borst en woelden door zijn borsthaar. Het maakte haar vreselijk opgewonden, helemaal toen ze voelde dat hij haar een stukje van de boom trok en met zijn vingers haar jurk begon op te maken. Het duurde niet lang voordat haar jurk van haar schouders gleed. Hij haalde zijn lippen van die van haar bekeek haar. Ze stond daar, in de warmte van de middagzon, in haar lingerie, voor hem. ‘Mijn God, Valérie, wat ben je mooi,’ zei hij, ‘ik durf je bijna niet aan te raken.’ Ze glimlachte naar hem. Het maakte haar bijna verlegen en ze kruiste haar armen voor haar borsten. Zonder zijn ogen van haar af te houden bukte hij zich en pakte zijn jasje van de grond, legde het over zijn arm en kwam weer op haar af. Met een handige zwaai pakte hij haar op en nam haar in zijn armen. Valérie legde haar armen om zijn nek en liet zich meevoeren. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ze zacht in zijn oor en knabbelde aan zijn oorlelletje. ‘Dat weet je, wat we gaan doen. Maar ik wil dat het speciaal wordt. Dus het moet een speciale plaats zijn. Ik breng je naar je lievelingsplek.’ Valérie voelde de wind door haar haren en ze voelde zich meer veilig en geborgen dan ze zich ooit had gevoeld. Ze wist dat alles goed zou komen. Ze verloor misschien haar beste vriend, maar ze kreeg er de liefde voor terug.