Misschien… misschien niet

Wat is angst? In veel opzichten ben ik ‘net’ een normale vrouw: spinnen zijn eng want ze kunnen zo je tenen eraf bijten, maar aan de andere kant: muisjes zijn wel weer lief. Mensen kunnen wel een geintje met me uithalen en ik ben niet zo’n miep dat als ergens het woordje ‘tiet’ valt dat ik meteen een advocaat zal bellen. Dus bang voor dat soort conversaties ben ik ook niet. Ik ben eigenlijk niet zo bang aangelegd.

Ik denk dat mijn grootste angst is dat er iets met mijn partner gebeurt, of met mijn ouders. Maar nog erger, en daarin zullen velen zich herkennen, is een de angst om alleen over te blijven. Voor mij geen eeuwig leven, geen drankje om mijn leven een flink aantal jaren op te krikken. Als het mijn tijd is, kan ik er toch niets aan veranderen, dan moet dat gewoon zo zijn. Mijn grote angst is echter wel, dat als ik dood ben, of liever gezegd, nog net voordat ik dood ben…, niemand mij meer kent. Mijn ouders weg, mijn partner weg, neefjes en nichtjes, ooms en tantes… niemand die kan vertellen over wie ik ben en wat ik belangrijk vond in het leven. Dat ik liedje nummer 5 van de cd van filmmuziek van Amélie graag wil laten horen als ik dood ben, en dat dat stukje viool daarin eigenlijk het mooiste is,  wat nou eigenlijk de reden dat ik Frans ben gaan studeren ooit en sindsdien geen dag zonder ‘Frans’ te hebben geleefd, of dat niemand weet waarom ik zo van de muziek van Sting hou en dat ik Ramses Shaffy geweldig vind… En dat er maar weinig mensen zijn van wie ik kriebels krijg als ik ze alleen maar hoor praten. Of waarom deze weblog Merle heet en waar ik dat vandaan heb gehaald… of dat niemand weet dat ik liever melk drink dan alcohol en dat ik een wat grotere moedervlek op mijn rechterheup heb zitten waaraan mensen mij kunnen herkennen mocht ik ooit als lijk geïdentificeerd moeten worden.

Of misschien omdat niemand dan weet dat ik emotioneel kan worden van een schilderij, een boek of een foto.  Of dat ik er niet tegen kan als ik een man op TV zie huilen of in het echte leven, omdat ik de neiging heb oim mee te huilen.  Of waarom ik spullen per se wil bewaren omdat ik bang ben een stukje van mezelf weg te gooien. En onder welke boom ik graag wil dat de helft van mijn as wordt uitgestrooid, en de andere helft op een broeierige nazomerdag van de Eiffeltoren mag worden verstrooid. En mochten mijn partners en/of ouders nog leven mogen zij natuurlijk ook een deel houden, zodat ik toch bij ze ben.

Als ik morgen dood ga, weten veel mensen niet wie ik écht ben. Ach, misschien beter zo. Dan heb ik toch iets voor mezelf…