Abnormaal normaal

Hoop liefde en leven voor je idealen… het is de rode draad in de musical ‘Les Misérables’. De film heb ik gezien, met Gérard Dépardieu en Virginie Ledoyen. Ik vraag me af… wie leeft er tegenwoordig alleen nog voor zijn idealen? We hebben ons werk, we hebben onze hypotheek, we hebben kinderen waar we voor moeten zorgen. Maar als we konden kiezen, zouden we dan heeel stiekem het toch niet anders doen? Stel dat je vanavond met je vriedin in bed ligt… en ze komt met je knuffelen. En je weet dat als je met haar zult vrijen vanavond, dat ze zwanger raakt. Zou je dan vanavond met haar vrijen? En als je weet dat het huis dat je morgen gaat bekijken, je een paar jaar later kopzorgen gaat geven wanwege de stijgende hyptoheekrente? En als je zou weten dat als je zo meteen naar dat eitje zwemt, je over negen maanden geboren gaat worden… zwem je dan nog zo hard? Misschien drastische vragen, maar ik vraag me écht af of idealen niet met de dag aangepast worden. En zo ja… waarom worden ze dan idealen genoemd? Is een ideaal niet iets waar je jarenlang naartoe werkt, waar je dingen voor opgeeft, anderen voor moet teleurstellen… iets waar je jezelf helemaal voor geeft? En is dat ook niet zo met een mening? Ik had vroeger een vriendin die absoluut tegen kinderen was. Zij wilde per se geen kinderen. De wereld was verrot en zij wilde een kindje dat niet aandoen. Bovendien vond ze zichzelf egoïstisch om zich voor een kindje te veranderen. Nu, een paar jaar later, heeft ze toch een kindje. Ik kon het niet gelovern toen ze het schreef. Want als er iemand tegen kinderen was, dan was zij het wel… En een paar jaar geleden, toen ik studeerde en mijn menstruatie wat te laat kwam, zat mijn toenmalige vriendje heel erg in de rats omdat hij op dat moment geen kinderen wilde. Toen we er op een avond over spraken kwam de aap uit de mouw. Hij wilde eigenlijk helemaal geen kinderen. Uiteindelijk bleek er niks aan de hand te zijn. Via Hyves ben ik erachter gekomen dat hij onlangs papa is geworden. Leve de idealen. Vroeger kon ik me geen voorstelling maken dat ik kinderen zou hebben. Ik zag mezelf absoluut niet als moeder. En nu nog steeds niet. Ik heb niks tegen kinderen, maar op de een of andere manier kan ik me geen enkele voorstelling maken dat ik ook mijn kindje in mijn armen zal houden. Als ik een baby in mijn armen heb, kan ik echt wel een gevoel erbij hebben, maar datzelfde gevoel heb ik als ik naar de muziek van Yann Tierssen luister. Als ik ooit kinderen zou hebben zouden dat denk ik de kinderen zijn die iemand anders al heeft. Maar aangezien ik een lieve vriend heb die ook niet veel met kinderen heeft blijven we voorlopig maar gewoon kinderloos. Ik weet niet of het een bepaalde angst is of dat ik gewoon echt een van die weinige vrouwen ben die niet zoveel met kinderen heeft. Maar ja, dat ik abnormaal normaal ben dat wist ik al…