l’amitié perdue ou retrouvée?

Het is een aantal jaar geleden dat ik haar voor het laatst heb gezien en ik ben een tijdje op zoek geweest naar haar, maar ik denk dat ik haar nu gevonden heb. Een oude klasgenoot van vroeger. Ze was mijn vriendin, we hebben heel wat vriendinnengeheimen gedeeld. En opeens verhuisde ze, naar een ander land. Ik heb daarna eigenlijk nooit goed meer andere vriendinnen durven maken, bang dat ze ook zomaar weg zouden gaan. Ik was boos, onredelijk boos, want ik bleef achter en zij ging een nieuw leven tegemoet. Ze schreef me nog een paar brieven, en ze schreef dat ze opeens weer zou verhuizen. Ze schreef haar neiuwe adres erbij. En die brief raakte ik kwijt. Ik kon het nergens meer vinden. Ik nam aan dat zij wel weer zou schrijven. Maar dat deed ze niet, althans, ik heb ze niet ontvangen. Het is wel eens door mijn hoofd gegaan dat mijn moeder de brief onderschept zou kunnen hebben, ze vond haar altijd net iets te brutaal en ze vond haar niet ‘bij mij passen’ als vriendin. We waren ook heel erg anders: ze was erg extravert, ze zei wat ze vond en als je het er niet mee eens was had je pech. Ik was een grijze muis en keek wel tegen haar op. Mijn vriendin zei dat ik niet alles hoefde te vinden wat mijn ouders vonden. Dat was tegen het zere been van mijn moeder. Dus vandaar de gedachte, maar ik kan me niet voorstellen dat ze het daadwerkelijk zou doen.

In mijn studententijd had ik het druk. Met studeren. De beest uithangen deed ik niet echt. Er waren twee medestudentes die wel op Sara leken: de ene in gedrag en de andere in uiterlijk. Ik hield altijd een beetje de boot af, bang dat ze opeens weg zouden gaan uit mijn leven. En net toen ik me bedacht dat dat eigenlijk onzin was en dat ik daar geen levenslang ‘trauma’ van moest maken en gewoon vrienden moest maken, verliet de een van hen de faculteit, begon met een andere studie en zou zeker contact houden. Right… nooit meer iets van gehoord.

Na mijn studie begon het toch wel te knagen en ik probeerde te achterhalen waar ze in eerste instantie had gewoond. Het was zoeken naar een speld in een hooiberg. Met klasgenoten uit die tijd had ik geen contact meer en in die tijd was er nog geen hyves. Ondertussen ging mijn relatie uit, ik ging weer bij mijn ouders wonen en ik snuffelde vaak op zolder om te kijken of ik ergens nog oude brieven kon vinden met een oud adres. Niks meer. Ik gaf het een tijdje op. Tot ik op een avond een liedje hoorde dat we samen eens hadden gezongen toen we aan het kano-varen waren. Ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen en besefte me dat ik haar vreselijk miste. Die nacht droomde ik van haar en de volgende dag ging ik na mijn werk het internet op om te speuren. Résultat zéro. De daarop volgende weken bleef ik zoeken tot ik het op een gegeven moment weer opgaf. Ik kreeg al visioenen dat ik op TV bij ‘memories’ te gast was. Maar dat ook zij niets konden vinden. Nachtmerries…

Vorige week heb ik wat mensen uit mijn schooltijd die ik op Hyves heb gevonden, gevraagd of zij nog iets over haar weten, niemand wist het. Toch ga ik zoeken op het internet. En opeens kom ik terecht op een internetsite waar ik haar naam en de naam van haar ouders tegenkom. (deze zijn niet hetzelfde omdat zij de naam van haar echte vader altijd heeft aangehouden en haar moeder heeft de naam van haar nieuwe man aangenomen). Ik heb het bedrijf meteen een mail gestuurd met uitleg wie ik ben en waarom ik mail. Ik wacht vol spanning op antwoord. Zou het haar zijn of zit ik me blij te maken om niks? En hoe zou ze reageren? Zou ze mijn naam nog kennen en zou ze mij ook gemist hebben of zou ze denken ‘God, ja, met haar heb ik ooit nog in de klas gezeten’? Aan de andere kant is het ook wel weer eng… stel dat ze een raar mens is geworden en doet ze uit de hoogte? Of heeft ze ondertussen alles gedaan waar ze vroeger zo op tegen was? (trouwen, kinderen krijgen…) Misschien moet ik het beeld dat ik van haar heb, gewoon koesteren en bewaren. Of zou vriendschap na zoveel jaar onderbreking ook nog een kans hebben?