De steen

Een tijdje terug heb ik van mijn vader een steen gekregen. Het is een steen van mijn kleuterschool. De kleuterschool is pasgeleden afgebroken en ik wilde er een tastbare herinnering aan houden. Ik weet niet uit welk gedeelte van het gebouw de steen komt, maar het symboliseert voor mij een stukje jeugd waar ik niet zo veel meer van weet, maar waarvan ik wel een heel veilig gevoel bij heb. De kleuterschool was vlak bij mijn huis, ik kon er zo lopend heen. Ik moest 2 steegjes door en dan zag ik het al. Eén keer ben ik terug naar huis gekomen. Ik kon de school niet vinden want ik zag niets. Mijn moeder nam me mee aan de hand en zei dat dat wolken waren die naar beneden kwamen omdat de wolken zwaar waren. Mist was helemaal niet eng, het waren gewoon wolken. Ik liet mijn moeders’ hand los en dartelde naar school. Ik vond het heel bijzonder, dat ik in de wolken mocht lopen.

Tijdens mijn kleuterschooltijd werd ik een keer geconfronteerd met mijn eigenzinnigheid, die ik gelukkig nooit ben verloren. Ik mocht een nieuwe jurk aan en ik mocht hem zelf aan doen. Mama zei nog dat ik eerst mijn ondergoed moest aan doen, mijn sokken en mijn bloesje. Daarna pas het jurkje. ‘Ja mama’ dacht ik toen. Maar toen ik op school kwam merkte ik dat ik me wel heel vrij onder mijn jurkje kon bewegen. Ik was mijn broekje vergeten. Gelukkig had juf Lida nog een broekje liggen voor kinderen die een ‘ongelukje’ hadden gehad.

Arme juf Lida… zij was erbij toen ik breathholding had. Dat is een aandoening bij kleine kinderen die het idee hebben dat ze door middel van het inhouden van hun adem hun zin kunnen doordrukken. Ik heb diep respect voor mijn moeder omdat ze er heel goed mee omging en thuis gebeurde het niet veel, maar op de kleuterschool gebeurde het op een dag. Gelukkig had de juf duidelijke instructies gekregen van mijn moeder en kon ze het goed oplossen.

Op de kleuterschool zat ik in de vissengroep. Elk groepje tafeltjes had zijn eigen dieren. Waarom de vissen mij het beste bij zijn gebleven weet ik niet. Misschien vond ik de tekening die boven onze tafeltjes hingen wel het mooiste.

Mocht ik dement worden ooit, komt het misschien terug als ik de steen zie.