Gefeliciteerd

Gepost in Uncategorized op 6 juli, 2009 door mindmerle

Zoals altijd kan ik er niet bij zijn dit jaar. Voel je je ook een jaar ouder of is je lichaam net zo jong nog als je geest? Of zijn ze ouder geworden in de jaren dat we elkaar niet hebben gezien? Ik hoop dat er wat familie van je bij zal zijn en dat je een leuke dag hebt.

Ik weet dat ik al heel lang niet meer in je gedachten ben, maar elk jaar op deze dag denk ik wel aan jou. Dan denk ik aan jij en ik en aan de zomerse avonden door de straten van E. De wind die ons deed glimlachen en vertrouwd aanvoelde. De onbezonnenheid, de vrijheid. De twijfels en zorgen waren voor morgen. Er zijn heel wat dingen veranderd. Ik ben wat woningen verder en ondertussen heb ik ook geen banden meer in E. Ik moet mijn verdriet erover nog uiten, maar ik stop het weg en denk aan andere dingen. Want ik wil niet wegkwijnen, denkend aan vroeger toen tegenwoordig alles beter was.

De lucht is hier blauw en tekent mooi af tegen de helgekleurde bladeren van de boom voor het huis, je zou het eens moeten zien. Ik weet zeker dat je er oog voor hebt. Mag ik je een keer fotograferen? Dan huur ik een studio en zorg ervoor dat de zon schijnt en mooi uitkomt op je huid. Met wat photoshop filter ik zo de jaren er tussenuit. Geen mens die het ziet.

Maar zeg eens eerlijk… denk je nog wel eens aan mij? Aan hoe het was en aan hoe het had kunnen zijn? Als tijd en afstand weg zou vallen, staat jouw deur nog open, of gooi je hem in mijn gezicht dicht?

Als ik mijn ogen dicht doe, kan ik je nog zo voor me zien. In gedachten wordt nooit iemand ouder en qua gevoel ook niet. Dus laten we vieren dat je vandaag (nog) niet jarig bent.

X

Warm, heet, wauw!

Gepost in Uncategorized op 4 april, 2009 door mindmerle

Ik neem aan dat heel veel mensen het over het weer hebben… normaal doe ik dat dan juist niet, maar het volgende heeft er denk ik wel mee te maken… Vrijdag na het werk reed ik naar huis in de auto. Het was warm, erg warm. Ik had het raampje open en was wat geïrriteerd omdat mijn voorganger niet door wilde rijden. Verderop zag ik het licht op rood springen en baalde inwendig. Bij de oversteekplaats voor fietsers kwam een jongeman met een scooter aangelopen. Omdat ik verderop toch niet door kon rijden liet ik hem voorgaan. De jongeman keek me aan en ik keek hem aan. Hij stak over, leek te aarzelen en stopte vóór mijn auto. We keken elkaar nu recht aan. Op de één of andere manier keek hij bewonderend en zei alleen maar ‘wauw!’ Verderop sprong het licht op groen en ik trok op met een glimlach van oor tot oor. Dat was nou eens een leuk begin van het weekend, en het kon nu al niet meer stuk! In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de jongeman nog blijven kijken, en ik bleef hem via mijn achteruitkijkspiegel aankijken totdat ik de hoek omging.

Deze jongen heeft het goed begrepen… in plaats van een flauw gefluit, een vrouw-onvriendelijke opmerking waarbij je je gevleid zou moeten voelen deed hij iets wat ik totaal niet verwachtte en wat leuk uitpakte! Mannen leer hier iets van!
:)

Onderonsje

Gepost in psychologie op 16 januari, 2009 door mindmerle

Ik loop over het strand, mijn spieren doen pijn. Het zand is rul en met moeite ga ik vooruit, mijn gewrichten doen pijn maar ik zet door. Ironie… ik ben geen 18 meer, maar 81. Dan zie ik haar en komt ze me in de verte tegemoet. God, wat ik slank toen ik 18 was, gaat het door me heen. Dat truitje stond me toen eigenlijk heel erg leuk. Toch voel ik de woede in mij opkomen. Als ze bijna bij mij is, zelfs bijna voor me staat, haal ik uit. Ik zie de verrassing in haar ogen als mijn vlakke hand tegen haar wang aan knalt. Ze is verbijsterd en kijkt me niet-begrijpend aan. ‘Dit is voor deze afgelopen avond, omdat je deze keer niet hebt gedaan wat je hart je heeft ingegeven. Het heeft je toekomst drastisch veranderd en je wordt bedankt,’ bijt ik haar toe. Meteen wens ik dat ik niet zo hard had geslagen. Mijn vingers komen als rode striemen in haar wang te staan.

Even ben ik bang dat ik ook de volle laag krijg, maar ze pakt mijn hand en legt die tegen haar wang, de andere kant nu. Ze herstelt zich snel. ‘Sla me dan nog maar een keer,’ zegt ze zachtjes,’ want ik denk dat ik nog vaker mijn hart niet volg, maar mijn verstand’. Ik ben sprakeloos. Waarom is ze niet boos, waarom slaat ze niet terug, vraag ik me af en ik kijk in haar ogen.

‘Toe maar, sla me nog maar een keer’, moedigt ze me zelfs aan. ‘Ik ben me heel bewust van de keuze die ik vanavond had, en mijn eerste ingeving was om ervoor te gaan, maar ik heb het niet gedaan. Als ik het wel had gedaan, dan zou jij nu een heel ander persoon zijn geweest, daar ben ik van overtuigd. Maar als ik zo naar je kijk: 81 jaar, niet zo veel rimpels in je gezicht, een twinkeling in je ogen, nette kleding, dan denk ik dat we het niet zo slecht hebben gedaan. Ik weet wat je hebt meegemaakt en natuurlijk had het anders kunnen zijn. Maar als ik deze keuze van deze avond niet had gemaakt dan stonden we nu niet zo tegenover elkaar.’

Dit meisje verbaast me. Wat is ze verstandig. Samen zitten we wat in het zand, tekenen we huisjes en hartjes, wetend dat er in de morgen niets meer van over is omdat het water onze vingerafdrukken tot zich heeft genomen. Ze vertelt me over wat ze wil doen en ik herinner me mijn jeugdwensen weer. Vergeten namen komen weer bovendrijven en anderen waren lang niet zo belangrijk als dat ik in mijn herinnering had. Als ik vertel wat ik heb gedaan troost ze me als ik het moeilijk heb.

Tegen de ochtendschemering nemen we afscheid. Ze biedt me aan om weg te brengen, maar het is niet nodig. Ik omhels haar stevig, kus haar vier keer op de wangen en weet dat ik haar niet meer zal zien. Ik wuif haar na en ze kijkt vier keer om.

Als ik haar niet meer zie, wacht ik twee volle weken, ik ben dan 82. Dan loop ik het water zover in zodat de stroom mij mee kan voeren…

Can Can

Gepost in Net een log! op 30 december, 2008 door mindmerle

goedemorgen alles goed
mijn naam is Can woon in arnhem
ik wil spreken met je
xxxx

Goedemorgen Can, ik ben B. Waar wil je me over spreken?

mooi naam
ik wil normal spreken met je mag ik je msn aub
xxxxx can

Uiteraard is B. niet mijn echte naam. Zou een beetje sneu zijn om zo te heten.
Normaal spreken is moeilijker dan je denkt, gezien de spieren die je ervoor moet gebruiken.
Ik kan nu een heel verhaal afsteken over welke spieren, maar om eerlijk te zeggen heb ik er geen flauw benul van. Kun je trouwens zelf geen msn installeren? Ik kan die van mij niet zomaar oversturen.

jaamaar msn is beter he
aub
xxxx

Beter dan wat? Beter dan uiensoep met rookvlees en stukjes snot? Beter dan paling met zalm? Beter dan een pen zonder dop? Beter voor mij? Beter voor jou? En wat bedoel je met jaamaar? Heb je je vertiept en bedoel je jammer?

Normaal ‘praten’ is duidelijk niet zo gemakkelijk. Ik kan me niet voorstellen dat het er door msn beter wordt.

jaaokey
mijn msn is
zakiri_zungur@msn.com
xxxx can

Jaaokey? Bedoel je te zeggen dat je jockey bent? Discjockey? Zo’n jockey op een paard?
En ik denk dat je beter contact op kunt nemen met een systeembeheerder want de gegeven foutcode ken ik niet. Succes!

Aan Alles_Lekker

Gepost in Net een log! op 30 december, 2008 door mindmerle

Met mij is alles goed, dank je. Ik ben toch wel benieuwd wat je bedoelt met ‘lekker’? Lekker om mee te wandelen, lekker om mee te praten over allerlei politiek beladen onderwerpen zoals het naderende grondoffensief in de Gazastrook? Lekker om een boek mee te lezen, lekker om Tv mee te kijken of lekker om een discussie aan te gaan over vrouwdenigrerende opmerkingen zoals de term ‘lekker’.

Daarbij bestaat uiteraard de mogelijkheid dat ik niet de persoon op de foto ben. Ik bedoel, het kan toch ook niet waar zijn dat jouw profielfoto echt is? Dus dat je iets over mijn ‘mooie koppie’ zegt terwijl er eigenlijk een dikke vent achter schuil zou kunnen gaan. Dat ik onder de puisten zit en er net een heb uitgeknepen die per ongeluk op mijn scherm uiteen is gespat.

Of dat ik wel een vrouw ben, maar dan wel een die al 7 kinderen heeft gebaard, ondanks de recessie nog steeds ontzetten veel eet, geen puisten heeft maar wel een maagzweer die regelmatig opspeelt waar het constant boeren mee wordt verklaard of misschien ben ik wel een knappe jongeman, die zo onzeker is dat hij een nep-profiel aanmaakt en zich als een schuchter jong meisje uitgeeft, met een hele mooie koppie zoals je het zelf formuleert.

Ik veronderstel dat het een compliment moet zijn, maar waar is de tijd gebleven dat een jongen na veel gedraal met zijn witte paard de schalkse jongedame laat blozen door te zeggen dat haar ogen hem doen denken aan het maanlicht, of dat hij zegt dat hij de zon in haar ogen kan zien en haar daarmee van top tot teen verwarmt? Feit is dat het ‘mooie koppie’ maar gedeeltelijk op de foto te zien is, maar aangezien je zelfs dat al mooi vindt, zal ik maar niet opperen dat de andere kant van het gezicht verwoest kan zijn door een ernstig virus, waarbij het meisje met een glazen oog moet leven, en maar met het andere oog de wereld in kan kijken en dat nog maar gedeeltelijk want zij heeft eigenlijk voor dat ene oog misschien wel een bril nodig en die wil zij niet dragen omdat het misschien haar gezicht zal ontsieren. Eigenwijs, dat zijn we wel allebei.

Nou, ik wens je nog een fijne dag met deze overpeinzingen. Heb nog een fijn leven. Met of zonder ‘mooie koppie’.

Net een log!

Gepost in Net een log! op 29 december, 2008 door mindmerle

Beste P,

Dank je wel voor je reactie op mijn profiel. Laat ik beginnen met je een illusie armer te maken: ik ben niet degene op de foto. De foto heb ik geplaatst omdat ik wel lijk op de foto in een bepaald opzicht: ik kijk ook vaak een andere kant op en dan kan dat gepaard gaan met een wat schuchtere houding en soms kippenvel. Dat is een psychologische benadering van hoe de foto op mij overkwam toen ik deze voor het eerst zag. Ik kijk veel naar foto’s omdat ik er iets van wil leren. Ik ben amateurfotograaf en probeer mijn eigen stijl te ontwikkelen (en te ontdekken, wat nog soms knap lastig is). Overigens wil ik hier wel vermelden dat ik wel degelijk vrouw ben en dat je dus niet met een of andere schizofrene jongeman (of juist een oude knar) te maken hebt.

Ik heb een lerarenopleiding gedaan en heb 3 jaar voor de klas gestaan. Toen werden de onderwijsvernieuwingen zelfs mij te vrijblijvend en besloot ik dat als ik ze niet kon veranderen, dat ik dan zelf maar weg moest omdat ik er ongelukkig van werd om te zien hoe sommigen leerlingen de dupe werden van het studiehuis, het concept ‘leren leren’ en de tweede fase. Nu werk ik bij een klein bedrijf waar ik elke dag het geluk heb om veel in het Frans te babbelen en dat vind ik heel prettig.

Ik ben het helemaal met je eens dat het leven leuk is, maar ook duur. Ik leid echter geen exotisch leven met dure of exquise uitgaansbehoeften. Ik kan genieten van hele kleine dingen: de stem van de zanger van Keane, de opgewonden stemmetjes van de kinderen van de buren, de koude winterlucht die aan mijn neus kriebelt of de heerlijke geur van een nieuw, ongelezen boek met maagdelijk witte pagina’s. Of juist de geur van een oud stoffig boek dat jarenlang bij een oud docent in de kast heeft gestaan en ik nu dankzij de Slegte in die van mij heb staan.

Vandaag heb ik heerlijk lang in bed gelegen, genietend van een boek terwijl de zon, afhankelijk van hoe ik lag en het tijdstip, op mijn gezicht, rug of buik scheen. Deze vakantie wil ik nog wat dingen op orde brengen zoals mijn kledingkast, mijn archiefkast met mijn verzameling artikelen, toch wat op te schonen. Er moet een nieuwe ordner komen voor 2009, maar die past (nog) niet in de archiefkast. Dat ding is afgeladen vol.

Mocht je na deze onthullingen niet de behoefte hebt om af te druipen om op zoek te gaan naar de blonde jonge meid van amper 20 jaar zoals je op de foto ziet, zie ik je reactie weer graag tegemoet.

B.

Samen alleen

Gepost in Verleden op 23 december, 2008 door mindmerle

Het is dezelfde kroeg. De bar is helemaal hetzelfde, de jongeren zijn hetzelfde. Ik herken er zelfs twee. En dat na meer dan tien jaar.
De muziek is ongeveer hetzelfde. Rock, beetje alternatief, maar toch rock. De spiegel hangt anders, maar… het is dezelfde spiegel, met dezelfde goudkleurige lijst die aan het afbladderen is. De barkrukken zullen ook niet veranderd zijn want ik zit er nog net zo niet-lekker op. De eigenaar is wel anders. Er zijn nu jongeren ingetrokken en ik hoor dat de oudere baas van vroeger nog wel eigenaar is van het pand, maar dat hij zich uit de business heeft teruggetrokken. Dezelfde stemmen, zelfs nog dezelfde Wc, weliswaar met een andere bril, maar nog steeds de herkenbare deur, waar gekken en dwazen hun namen in kerfden, of de naam van een geliefde. Ik was ook een dwaas en misschien ben ik dat nog steeds. Als ik mijn handen was, spat het water nog altijd alle kanten op. Is die kraan nou nog steeds niet gemaakt?

Ik bestel hetzelfde als altijd: een jus d’orange. Hij wordt net als eerst gewoon lekker vers geperst. Ik denk dat zelfs dat apparaat nog altijd hetzelfde is. Op zaterdagavond waren er vroeger van tevoren flessen met vers geperste jus. Die maakten ze in de middag al omdat het ‘s avonds veel te druk was om dat op je gemak te verspersen. Nu hebben ze veel meer de tijd want er is veel minder publiek. Er zijn wel verbeteringen aangebracht. Als ik het zo bekijk staan er meer tafeltjes, nu zelfs ook in de hoek. En het grote pluspunt is dat er geen rokers meer zijn. Geen stank meer in mijn kleding en haar. De flesjes bier bovenin zijn ook nog hetzelfde. Zullen ze ooit worden afgestoft?

Een gevoel van melancholie overvalt me. Heel wat uurtjes heb ik hier doorgebracht. Verliefd en in afwachting of hij wel of niet zou komen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaak naar de deur kijk. Maar je komt niet binnen. Dat is ook wel een beetje hetzelfde.

Als ik later weer naar de auto loop, zie ik een nieuwe kroeg. Het ziet er gezellig uit en er staan wat mensen buiten te roken. Ik wil naar binnen maar krijg te horen dat het een besloten feest is en dat ik niet naar binnen mag. Iemand naast mij zegt zachtjes dat ik wel van hem naar binnen mag. Ik krijg een koude rilling want ik herken je stem. Je ziet er anders uit. Je haar zit heel anders maar als ik je aankijk zie ik dezelfde ogen. Ogen en stem veranderen niet. Ik zoek in jouw ogen om te kijken of je mij herkent. Nee. Maar misschien is het wel goed zo. De vrouw die mij niet naar binnen wil laten tettert in mijn oren dat ik de man niet moet geloven omdat het toch echt niet openbaar is. Ik wil niet meer naar binnen. Ik kijk nog een keer naar je en je staat erg dichtbij. Ik kijk naar je op, smekend bijna om herkend te worden, maar nee. Ik draai me om en loop weg. Het is dezelfde man, een andere tijd en een andere kroeg. Een gevoel van rust overvalt me. Eigenlijk is dit een mooi eind van iets dat nooit is begonnen.

Rendez-nous

Gepost in dix-huit op 1 november, 2008 door mindmerle

We hebben afgesproken in het café in jouw straat. Het verbaast me dat we hier afspreken, aangezien iedereen jou kent, of zou kunnen kennen. Maar je zult er wel je redenen voor hebben. Mijn nichtje komt gedwee achter mij aan, er is ook zoveel te zien hier. Als ik binnenkom, herken ik je meteen. Een last valt van mijn schouders, immers, je bent er. Vervolgens kriebelt het in mijn buik. Wat ben je mooi. Je hebt een crèmekleurige jurk aan, halflang, lichtbruine sandalen en je hebt je haar los. Hier staan we dan. Je bent even groot als ik, en mijn nichtje torent boven ons uit. Je stelt je eerst voor aan mijn nichtje door haar een hand te geven. Ik verwacht ook een hand te krijgen, maar in plaats daarvan omarm je me stevig. Je kust me teder op mijn wangen, nét naast mijn mondhoeken. Ben je me nu al aan het uitdagen? Als je stevig bij mijn schouders pakt, geef je me een knipoog. ‘tu vas être surprise’ zeg je zachtjes. We gaan zitten. Mijn nichtje buigt zich naar me toe en zegt dat ze het verstaan heeft wat je net zei. Even schrik ik. ‘Het is een verrassing dat ze je ziet’, vertaalt ze tevreden. Gelukkig is de dubbele betekenis haar ontgaan en ik probeer te ontspannen. We bestellen een wijntje en ik ga onderuitgezakt zitten. Vakantie. Hoewel een korte, maar toch. We voeren een gesprek en je schakelt meteen over naar het Engels, zodat mijn nichtje ook alles kan volgen. Opeens voel ik dat je met je voet over mijn voet wrijft. Je pakt met twee voeten mijn sandalen en schuift ze van mijn voet af. Ik voel dat jij je sandalen ook uit hebt gedaan. Vervolgens moet de andere sandaal er ook aan geloven. Ik kijk je van onder mijn wimpers aan, maar je zit in een geanimeerd gesprek met mijn nichtje. Ik probeer het te volgen, maar ik heb geen idee waar jullie het over hebben. Dan kijk je me opeens aan, heel vlug. Ik zie een twinkeling in je ogen en daaruit spreekt lust, passie en opwinding. Puurheid.

Opeens overvalt me een gevoel van verliefdheid. Ik wist al dat je mooi was, maar altijd nog behield ik een reserve. Het kon zomaar zijn dat je foto’s gefotoshopt waren, of dat je iemand anders voor de cam had laten plaatsnemen, met wie ik vervolgens virtueel de liefde mee had bedreven. Het was een gok… ik moest je vertrouwen en dat heb ik gedaan. Ik ben er klaar voor. Ik doe mee.

Mijn voet glijdt langs je wreef richting je enkel. Even kijk je me aan, alsof je me wilt peilen. Dan ga je, net als ik, ook een beetje onderuit gezakt zitten en geeft me zo meer ruimte. Met mijn grote teen streel ik de binnenkant van je voet en ga iets naar boven, richting je knie. Af en toe probeer ik je aan te kijken, bang dat ik te ver ga. Maar je laat niets merken. Opeens schrik ik. Mijn nichtje stoot me aan en herhaalt haar vraag. Waar het museum was waar we die schilderijen hebben gezien van Monet. ‘Dat was de Orangerie’ zeg ik meteen. Mijn nichtje vervolgt haar gesprek met je en het lijkt alsof je geen aandacht voor me hebt. Ik besluit dat daar verandering in moet komen en ga nog een stukje verder met mijn voet. Ik ga nu langs de binnenkant van je bovenbeen. Opeens klem je je benen bij elkaar en houdt zo mijn voet gevangen. Dan glimlach je naar me. Zachtjes neemt de druk op mijn voet af, maar niet voordat je je hand onder de tafel hebt gedaan. Je pakt mijn voet vast en leidt deze naar je stoel toe. Nu kan mijn voet op je stoel rusten. Je geeft mijn voet wat meer de ruimte door iets naar achteren te schuiven. Mijn nichtje vraagt je van alles en ik probeer me wat meer in het gesprek te mengen, ik wil niet dat ze het idee krijgt dat ik niet bij de les ben, hoewel ik het liefst heel ergens anders zou willen zijn, met jou. We praten even over wonen in Parijs, jouw werk en het werk van mijn nichtje. Dan ga je weer iets verzitten en je plaatst jezelf tegen mijn voet aan. Ik was even niet bedacht op deze actie. Als ik iets wil zeggen voel ik echter dat ik geen slipje tegen mijn voet voel, maar direct huidcontact. Als ik besef dat je gewoon geen slipje aan hebt en ik met mijn blote voet jouw intieme plekje aanraak, pak ik een flinke slok wijn. Hier had ik niet op gerekend, maar ik vind het heel erg opwindend. ‘Ben je zo moe?’ vraagt mijn nichtje plotseling en tikt op mijn schouder. Verward kijk ik haar aan. ‘Wil je mijn portemonnee even bij je houden want ik moet even naar het toilet.’ Ik schraap mijn keel. ‘Ja, natuurlijk, geef maar hier, sorry. We hebben veel gelopen hè…’, probeer ik het nog goed te praten. Volgens mij heeft ze het nu voor de derde keer gevraagd. Mijn nichtje staat op en loopt naar een deur naast de bar. We zijn met zijn tweeën. ‘regarde-moi’ zeg je zachtjes. Ik kijk je aan. Mijn voet ligt nog altijd op jouw stoel en ik voel inmiddels dat je zachtjes er tegenaan rijdt. In je ogen zie ik weer die vlammende passie, nee, geilheid nu. Ik heb zin in je, ik wil je voelen, strelen, proeven. Je pakt mijn hand die op de tafel ligt en streelt mijn vingers. Dan breng je mijn hand naar je mond en kus je elke vinger. We blijven elkaar strak aankijken.

Ik beweeg zachtjes mijn tenen, en voel de contouren van je buitenste schaamlippen. Iets meer naar het midden en voel dat mijn tenen nattig worden. Ik kreun zachtjes. Je likt nu aan mijn vingers en steekt er één in je mond en laat je tong erover glijden. Zachtjes sabbel je erop. Met een beetje speeksel stuur je mijn hand door mijn wijsvinger te pakken, naar je kin, naar beneden richting je hals, nog meer naar beneden richting de welving van je borsten. Ik kijk verschrikt om me heen of te kijken of iemand het ziet, maar iedereen is in gesprek of kijkt naar de mensen buiten op het terras. Eigenlijk kan het me op dit moment ook niet meer schelen. Ik ben warm, nee, heet en ik wil jou. Ik beweeg mijn tenen iets naar boven en ik voel hoe een schokje door je lichaam gaat. Hmmm… hier zit ik dus goed. Met mijn grote teen streel ik zachtjes je clitoris. Je legt mijn hand op je borst en ik voel dat je tepel stijf is. Je grijpt de tafel met beide handen vast. Wat ben je toch mooi… ik geniet ervan om naar je te kijken, in opperste extase. Je mond een stukje open, je ademhaling die wild door je borstkas gaat… ik verplaats mijn hand zo dat ik je hartslag voel. Je hart heeft zijn tempo al versneld en je grijpt mijn voet beet met je handen en duwt stevig mijn tenen tegen je clitoris. Dan zie ik dat je lichaam schokt en je sluit je ogen om je over te geven aan dit heerlijke gevoel. Je transpireert nu hevig en ik zie dat je bij je hals en nek rood wordt. Dan stop je met bewegen en je kunt een diepe zucht niet onderdrukken. Een paar seconden later zie ik de deur naast de bar weer opengaan en mijn nichtje stapt naar buiten. Je merkt het ook en snel fatsoeneer je je kleding en probeert een beetje transpiratie weg te vegen. ‘Il fait chaud hein’, zeg ik zachtjes tegen je. ‘Chez moi il fera encore plus chaud’ zeg je en je geeft me een knipoog waar ik je belofte in terugzie.

Tuinpaden

Gepost in Verleden op 18 september, 2008 door mindmerle

Mijn hand gaat door de bladeren van de struik en ik snuif hun geur op. Ik ben in mijn geboorteplaats, waar ondertussen veel is veranderd. Mijn ouderlijk huis staat er nog, mijn ouders wonen er nog. Het lijkt een leven lang weg, deze plaats, deze geuren, deze kleuren. Maar als ik daar loop… en ik kijk naar de steegjes waar ik vroeger op mijn fietsje doorheen fietste, nee, racete, zonder te beseffen dat er iemand uit de tuin kon komen en dat er dan een frontale botsing zou kunnen zijn… zonder te weten dat er gevaar is op elke hoek van de straat. Dat het loert vanuit zijn ooghoeken en mij kan vermoerzelen op elk desgewenst moment.

De zon schijnt in mijn ogen en ik hou mijn hand ervoor om ze te beschermen tegen zijn felle stralen. Even zijn mijn ogen in de schaduw, maar ik wil geen schaduw. Ik wil zon. Ik wil dezelfde zon op mijn voorhoofd en op mijn huid voelen, juist hier op deze plek waar ik vroeger ook de zon voelde. Ik loop een steegje in en loop langs de tuin van Karin. Ik vond haar nooit leuk en heb zelden met haar gespeeld. Onlangs is haar moeder overleden. Misschien had ik meer met haar moeten spelen, maar ze was altijd zo bazig en dat vond ik niet leuk. Daarnaast kijk ik uit op de tuin van Marion. Met haar heb ik wel vaak gespeeld en zij had onder haar bed van die lades zitten waar je speelgoed in kon opbergen. Haar moeder was altijd wel een beetje raar, haar vader was aardig, beetje ouderwets misschien. Pasgeleden heeft Marion een kindje gekregen. Ik ben benieuwd hoe het met haar gaat. Dan kom ik langs de tuin van Wesley. Hij was een snotjong (toen al) en ik loop gauw door want ik wil hem eigenlijk niet meer kennen. Na even doorlopen is er de tuin van Petra. Zij was erg leuk, maar toen ik een keer aanbelde om te vragen of ze kwam spelen, bleek dat ze haar verjaardagspartijtje vierde. Ik voelde me best lullig toen ik wel Marion en Karin zag zitten. Maar voor mij deed ze de deur dicht. Sindsdien kan ze de pot op. Trouwens, ik wilde toch al niks meer met haar te maken hebben omdat zij altijd de katten de eetborden schoon lieten likken en ze vervolgens ongewassen in de kast terugzetten. Dan de tuin van Nathalie, zij wilde me onlangs toevoegen op Hyves. Maar ik heb nog niet geaccepteerd. Ik vond haar altijd een jongetje. Ze spuugde altijd op de grond en haar vader was werkeloos maar deed alles en deed heel veel klusjes in de buurt. Volgens mijn ouders was hij een profiteur. Het klonk toen al fout, zelfs toen ik niet echt wist was dat was maar sinds die tijd heb ik besloten dat Nathalie ook niet helemaal fris moest zijn en haar broertje ook niet.

Dan komt het speeltuintje, waar ik vroeger schommelde en waar je nog op een speeltoestel kon wippen, zonder dat je daar verder iets raars bij dacht. In de zandbak ruilde ik blaadjes van de bomen voor hoopjes zand en takjes. Er was een net met klimtouw en je kon er op een hele grote wip zitten, waar je met zijn vieren op kon. Soms ging je, als je op de grond zat met de wip, er ‘per ongeluk expres’ vanaf zodat je de wip liet kletteren. Wist ik veel dat daar ongelukken van konden komen. Vroeger bestond er geen gevaar en geen ongelukken.

Ik herinner me nog het fluitje van papa, geen voetbalfluit, maar zijn eigen fluit. Hij kon erg mooi fluiten en deed dat heel veel en vaak. Hij had gewoon een vibrato in zijn fluit, prachtig was dat. Als we gingen eten, of ik moest binnenkomen, dat floot hij. En ik kwam naar binnen, net als je een hond naar je toe fluit. Hij zal dat nooit zo bedoeld hebben en ik heb dat nooit zo opgevat. Het was gewoon zo. De lantaarnpaal stond vroeger voor mijn raam, ik had altijd het schijnsel van de lamp in mijn slaapkamer. Het had iets vertrouwds. Ik heb vaak op mijn vernsterbank met de raam open gezeten en naar buiten gestaard, naar de sterren kijkend. Venus stak er altijd met al haar stralen bovenuit. Ik haalde haar er feilloos uit. Zelfs in donkere nachten kwam ik haar tegen en ik heb mezelf zovaak afgevraagd: is dit het nou?

Time after time

Gepost in Verleden op 19 juli, 2008 door mindmerle

Once, I went to the railwaystation. It had been a while the last time I was in there and I was a bit strange. These days I like long nights and peaceful evenings, but what I saw was the opposite. I saw a man in a suit running to catch his train and I saw a couple kissing each other like they went away for a long time. And there were a lot of people crawling everywhere like little ants…The railwaystation has something magic to me: when I was a little girl, I often went by train with my parents, to see my grand-parents. Those days, we couldn’t afford a car. I still remember myself sitting on the red bank while I was half sleeping. The color yellow will always remind me of the indication signs to see wich train on wich platform…

Today I really felt I wanted to go back in time. I wanted to be again the little girl, take my dad’s hand and the eyes of my mother always on my shoulders. My grandparents are gone a long time now, and meanwhile I have my own car and rarely take the train. I also left my own ‘railwaystations’, like my study in the north of the Netherlands. After that study, I took my ‘train’ to Amsterdam because I wanted to study French. I lived together for a couple of years, but I always felt my train had to move on. I said goodbye, took my things and headed for hapiness towards the south. It would almost be the loneliest trip I ever made, but I got compagny aling the way. And guess what? I think I’m gonna stay here. Gare Terminus.